ಮುಂಜಾನೆ ರಾಗ

ಬೆಳಗಾಗಲು ಚುಮುಚುಮು ಚಳಿಯು
ಮಂಜಿನ ಹನಿಗಳ ಸಡಗರ..
ಹಕ್ಕಿ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿಯು
ಬಾನಲಿ ನಯನ ಮನೋಹರ..

ಗಿರಿಗಳ ನಡುವಲಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ರವಿಯು
ಇಣುಕಲು ಸುಂದರ ಜಗವ,
ಕೊರೆಯುವ ಚಳಿಯಲೂ ಮೈಮರೆತನು ಕವಿಯು
ಕಾಣಲು ಧರೆಯ ಸ್ವರ್ಗವ..

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ಪರಮ-ಆತ್ಮ

ಈ ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ potential energyಯ ಬಗ್ಗೆ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಮನಸಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದನ್ನು ಗೀಚಿ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಬಿಡೋ ಜಾಯಮಾನ ನಂದು, ಆದ್ರೆ ಈ ವಿಷಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳ ಕೆದಕಿದಂತಿತ್ತು. ಬಹುತೇಕ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಇನ್ನೂ ಅರಿಯಲಾಗದಂಥ ಶಕ್ತಿಯೊಂದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ ಅಂತ ಆದ್ರೆ ಅದು ಏನಿದ್ದಿರಬಹುದು, ಹೇಗಿದ್ದಿರಬಹುದು ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಅಂಟಿ Chain reactions ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದವು. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ನಾನು ಓದ್ತಾ ಇದ್ದ “Who will cry when You die” ಅನ್ನೋ ಒಂದು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿರೋದು ಓದಿದ್ದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಚಂದದ ಕಲ್ಪನೆಯೊಂದಿಗೆ ಈ ವಿಷಯವನ್ನ ಅದ್ಬುತವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ ರಾಬಿನ್ ಶರ್ಮ ರವರು.

ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ- ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ನಡೆದವರೆಲ್ಲಾ ದೇವರು ಅಥವಾ ದೇವರ ಶಕ್ತಿ ಉಳ್ಳವರು ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಇತ್ತಂತೆ. ಆದರೆ ಮನುಕುಲವು ಈ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತಮಗೆ ಮನ ಬಂದಂತೆ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದರ ತೀವ್ರತೆ ಅರಿತ್ತಿದ್ದ ದೇವರು, ಅನಾಹುತ ಎರಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಶಕ್ತಿ-ಯುಕ್ತಿಗಳ ನೆಲೆಯಾದ ‘ಪರಮ-ಆತ್ಮ'(greatly admired soul)ವನ್ನು ಬಚ್ಚಿಡಲು ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸಿದರು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಡುವುದು ಅನ್ನೋ ಗೊಂದಲದಿಂದ ಹಲವಾರು ಸಲಹೆಗಳ ಮೊರೆ ಹೋದರಂತೆ ದೇವರು! ಆಗ ದೇವಾನುದೇವತೆಗಳ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ, ಕೆಲವರು ಮಹಾ ಸಾಗರದ ತಳದಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಹೇಳಿದರೆ , ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ದೈತ್ಯ ಪರ್ವತಗಳ ತುಟ್ಟ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಇಡಲು ಸಲಹೆ ನೀಡಿದರು. ಮನುಷ್ಯನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಅಂದೇ ಅರಿತಿದ್ದ ದೇವರು, ಸುದೀರ್ಘ ಚಿಂತನೆಯ ನಂತರ ಆ ‘ಪರಮ-ಆತ್ಮ’ವನ್ನು ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳದಲ್ಲಿಯೇ ಇಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನದೇ ಮನಸನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಶೋಧಿಸಲಾರನೆಂದು!

ಇದು ಕಲ್ಪನೆಯಾದರೂ ಎಷ್ಟು ನಿಜ ಅನಿಸುತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ! ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ದೇವರೇ ಮನುಷ್ಯನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಅಂಜಿದ್ದರಂತೆ! ದೇವರ ಇರುವಿಕೆ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಡಿ, ಆದ್ರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಅಷ್ಟು ಪ್ರಬಲವಾದದ್ದೇ! ಇರುವುದ ಬಿಟ್ಟು ಇಲ್ಪದೇ ಇರೋದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸ್ತಾ ಇದೀವಿ, ನಾವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ಇರೋ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನ ಅರಿಯದೆ ಬೇರೆಯವರ ಮೇಲೆಯೇ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು focus ಮಾಡ್ತಾ ಇದೀವಿ ಅನಿಸ್ತಾ ಇದೆ, ಈ ಮಧ್ಯೆ ನಮ್ಮನ್ನ ನಾವು ದುರ್ಬಲರನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆಯೋ ಏನೋ!!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ಬದುಕಿನ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧಗಳು!

ಮೊನ್ನೆ ಊರಿಂದ ಬರ್ತಾ ಯಾವುದೋ ರೇಡಿಯೋನಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಏನೋ ಚರ್ಚೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಬರ್ತಾ ಇದ್ದೆ, ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದೋರೆಲ್ಲ, ಅಕ್ಕ, ತಂಗಿ, ಅಣ್ಣ, ತಮ್ಮ, ಗರ್ಲ್ ಫ್ರೆಂಡ್, ಬಾಯ್ ಪ್ರೆಂಡ್, ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿ, ಮದುವೆ, ವಿಚ್ಛೇದನ ಅಂತ ಏನೇನೋ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು, ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿಕೊಂಡ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಆಲೋಚನೆಗಳು, ಎಂದಿನಂತೆ ಅಲೆಯೊಡೆಯೋಕೆ ಶುರುವಾಯ್ತು – ಈ ಅಲೋಚನೆಗಳ ಕೊನೆಗೋ ಮೊದಲಿಗೋ what bothers me most ಅನ್ನೋ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮನದಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವವಾಗಿದ್ದೇ ತಡ ಮನಸ್ಸು ಒಂದು ರೀತಿ ಜ್ವರ ಬಂದವರ ಥರ ಆಗಿಹೋಯಿತು.

ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬದುಕನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಕಡೆಗೆ ಹೋಗೋದೇನೋ ನಿಜ, ಆದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಕೆಲವು ಋಣಾನುಬಂಧಗಳನ್ನು ನಾವು ಎಲ್ಲಿ ಮರೆಯುತ್ತೇವೋ ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ದುಗುಡದ ಮೂಲವಾಗಿತ್ತು, ಈ ರೀತಿಯ ಮೊರೆಯನ್ನು ಬೇರೆ ಬರಹಗಳಲ್ಲೂ ಓದಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳೋದಾದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಂದವರನ್ನು ನಾನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಅವರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡೋದೇ ವಾರಕ್ಕೊಂದು ದಿನ, ಅದರಲ್ಲೂ ಕೆಲವು ದಿನಗಳು ಮಾತ್ರ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನನ್ನ ನೆಲೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೋಡಿದರೆ ದುಃಖ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ಬರುತ್ತದೆ.
ನಾವೆಲ್ಲ ಓದು-ಕೆಲಸಗಳ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿ ಗುಳೆ ಹೊರಟುಹೋಗುವವರ ತರಹ ಬಂದವರೇ ಹೊರತು ಖಾಯಂ ವಲಸೆಗಾರರಾಗೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಹೇಗಾಗುತ್ತದೆಯೆಂದರೆ ತಿಂಗಳುಗಳು ಉರುಳಿ ಕೊನೆಗೆ ಇದೇ ನಮ್ಮ ನೆಲೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾವು ಏಕ್‌ದಂ ಎಲ್ಲರಿಂದ ದೂರ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟೆವೆ ಎಂದು ಹೆದರಿಕೆಯಾಗತೊಡಗುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧಗಳು ಒಂಥರ ದಿನನಿತ್ಯದ attention ಬೇಡುವಂತಹವು, ಅದರ ದಾಹವನ್ನು ಮೂರು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಹೋಗಿ ಮುಖ ತೋರಿಸುವುದರಿಂದ ತಣಿಸಲಾಗದು. ‘ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳ ಮೇಲೆ ಮುಖ ತೋರಿಸೋಕೆ ಬಂದೋನು, ಕೇವಲ ಕೆಲವೇ ಘಂಟೆಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇರ್ತಾನಂತೆ!’ ಎಂದು ನನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಧಾರಾಳವಾಗಿ ನನ್ನ ಎದುರೇ ಬೈದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ – ಕ್ಷಮಿಸಿ, ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕೆಲಸದ ಗೋಜು-ಗೊಂದಲಗಳೊಂದೂ ತಿಳಿಯದು, ಅವರಿಗೆ ನನ್ನಿಂದ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ, ಹಾಗಿದ್ದರೂ ನಾನು ಅವರೊಂದಿಗಿರಲಿ ಎಂದು ಅವರು ಆಶಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾದ ಪ್ರೇಮವಿದೆಯೇ ಹೊರತು ಮತ್ತೇನೂ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸದು. ಹಾಗಂತ ನಾನು ಹೋದಲ್ಲಿ ಬಂದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳಲೂ ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅಣ್ಣ-ಅಕ್ಕನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಾನು ಎಷ್ಟೋ ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಹೋಗಿ ಹೇಗೆ ಓದುತ್ತಾ ಇದ್ದಿ, ಹೋಮ್‌ವರ್ಕ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮುಗಿಯಿತು ಎಂದು ನಾನೇಕೆ ನಿರುಮ್ಮಳವಾಗುತ್ತೇನೋ? ನಾನೇನೋ ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯ ಎಂದು ಅವರೆಲ್ಲರೂ ನನ್ನೆಡೆಗೆ ನೋಡುವಾಗ ನಾನು ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಅವತರಿಸಿ ಬಂದರೆ ಸಾಕೇ?

ದೂರ ಇರೋದರ ಪ್ರತೀಕ ಅಗಲಿಕೆ – ನಮಗೆ ಬೇಕಾದವರಿಂದ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ನಮ್ಮ ಅಗತ್ಯವಿರುವವರಿಂದ ಎಂದರೆ ಸರಿ – ಅದನ್ನು ಯಾರು ಸರಿಪಡಿಸದಿದ್ದರೂ ಕಾಲವೇ ಸರಿ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಮುಪ್ಪಿನಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ನಮಗೆ ಆಸರೆ ಸಿಗಲಿ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಈಗ ನಾವು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರುವಾಗ ಏನೇನು ಮಾಡಬೇಕೋ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಬೇಕು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಒತ್ತುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಸಂಬಂಧಗಳು ಬೇಡುವ ಗಮನವನ್ನು ದುಡ್ಡಿನಿಂದಲೋ ಮತ್ತೊಂದರಿಂದಲೋ ತುಂಬಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುವ ಹುಂಬತನದಿಂದ ದೂರವಿದ್ದರೆ ಅವುಗಳು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿರುತ್ತವೆ.

Posted in ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿ | Leave a comment

ರಾಜ ಯೋಗ!

“Dude, Shall we go?” ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರತಿ 2 ಘಂಟೆಗೊಂದು ಬಾರಿ ನನ್ನನ್ನು ಕೆಲಸದ ಗುಂಗಿನಿಂದ ಎಚ್ಚರಿಸೋದು ಹೀಗೆ. ಈ ಐ ಟಿ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡಿ ದಬಾಕೋದು ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ, ವಿರಾಮ ಮಾತ್ರ ಎಗ್ಗಿಲ್ದೆ ತಗೋತಾರೆ. ಹೀಗೊಂದು ವಿರಾಮಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ ನಮ್ಮ ಮಾಮೂಲಿ ಅಡ್ಡಾ , ಮುಖ್ಯ ದ್ವಾರದ ಬಳಿ ಇರೋ ಟೀ ಅಂಗಡಿ. ಅಲ್ಲಿ ಆ ಜನರ ನಡುವೆ ಎರಡು ವಡೆ ಗಿಟ್ಟಿಸೋದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ. 3×7 ಅಡಿಯ ತಗಡಿನ ಅಂಗಡಿಯೊಳಗೆ ಈ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಗಿರಾಕಿಗಳನ್ನ ಕಲೆ ಹಾಕೋ ವಿಶೇಷತೆ ಏನಿದೆ ಅನ್ನೋದು ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿ ವಡೆ ತಿಂದ ಮೇಲೇನೆ..

ಒಂದು ಪ್ಲೇಟ್ ವಡೆ, ಒಂದು ಟೀ ತಗೊಂಡು ಆಚೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಬೆವರಿಳಿದಿತ್ತು. ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ವಡೆ,ಎರಡು ಗುಟುಕು ಟೀ ಗಂಟಲಲ್ಲಿಳಿಯಲು, ಜೊತೆಯಲಿದ್ದವನು – ” ಏನೇ ಹೇಳು, ನಾವೆಲ್ಲಾ 12 ಘಂಟೆ ಚಾಕರಿ ಮಾಡಿದ್ರೂ, ಇವರ ದುಡಿಮೇಲಿ ಅರ್ಧ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಕ್ಕಾಗಲ್ಲ ” ಅಂತ ಏನೋ ಗೊಣಗುತ್ತಿದ್ದ.

ನಾನು – “ಹೌದಲ್ವ! ಈ ಅಂಗಡಿ ತಲೆ ಎತ್ತೋದು ಸಂಜೆ ನಾಲ್ಕರ ಸುಮಾರಿಗೆ. ಎಂಟೂವರೆ ವೇಳೆಗೆ ಪಾತ್ರೆಗಳೆಲ್ಲಾ ತೊಳೆಯ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತವೆ. ಈ ನಾಲ್ಕು ಘಂಟೆಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 200 ಜನ ಬಂದು ಹೋಗ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬನಿಂದ minimum 20₹ ಅಂದುಕೊಂಡರೂ, ಒಂದು ದಿನಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟೂ…!!!!! ” ಅಂತ ಮನಸ್ಸಲ್ಲೇ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇನ್ನೆರಡು ವಡೆ ಪ್ಲೇಟ್ ಗೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು..

“ಏನು… ತುಂಬಾ deep ಆಗಿ ಯೋಚಿಸ್ತಾ ಇದ್ದಿ, ನಾಳೆಯಿಂದ ಟೀ ಅಂಗಡಿ ಶುರು ಮಾಡೋ ಯೋಜನೆ ಇದ್ದಂಗಿದೆ” sarcastic ಆಗಿ ಕೇಳಿದ ಜೊತೆಯಲಿದ್ದವ.
ನಾನು ” ಮಾಡಿದ್ರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಇಲ್ಲ, ಕಮ್ಮಿ ಅಂದ್ರೂ 3000₹ ಮನೆಗೆ ತಗೊಂಡು ಹೋಗ್ಬೋದು. ಅದೂ ಅಷ್ಟು ಕಮ್ಮಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ.. ಆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಂದೆ ದಿನವಿಡೀ ಸಾಯೋ ಬದ್ಲು 4 ಘಂಟೆ ಕಷ್ಟಪಟ್ರೆ , ಬಾಕಿ 20 ಘಂಟೆ ರಾಜನ ಹಾಗೆ ಬದುಕ್ಬೋದು ಅಲ್ವಾ! ” ಅಂತ ಉದ್ಗರಿಸಿದೆ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಟೀ ಕುಡಿದ ಲೋಟ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲೆಂದು ಬಂದಿದ್ದ ಅಂಗಡಿ ಮಾಲೀಕ ನಮ್ಮ ಸಂಭಾಷಣೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. “ಸಾರ್, ನಿಮಗ್ಯಾಕೆ ಈ ವನವಾಸ. ಅಷ್ಟೊಂದ್ ಓದಿದ್ದೀರಿ, ಈ ಎಂಜಲು ಲೋಟ ತೊಳ್ಯೋ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಏನು ನಿಮ್ಗೆ.. ಏಸಿ ರೂಮಲ್ಲಿ ಆರಾಮಾಗಿ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡೋದನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿ ಕುದಿಯೋ ಎಣ್ಣೆ ಮುಂದೆ ಯಾಕೆ ಬೇಯೋ ಆಸೆ? ಇನ್ನೇನು ಪೊಲೀಸ್ ಬರ್ತಾನೆ, ವ್ಯಾಪಾರ ಆಗ್ಲಿ ಬಿಡ್ಲಿ, ಅವಂಗೆ 300 ರೂಪಾಯಿ ಕೊಡಬೇಕು, ಕಾರ್ಪರೇಷನ್ ಅವ್ರು ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡೋದೇ ಇಲ್ಲ, ಈರುಳ್ಳಿ ರೇಟ್ ಕೇಳಿ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಅತ್ತಿದ್ದೀನಿ, ಇನ್ನು ಬೇರೆ ಐಟಂ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಂಗೇ ಇಲ್ಲ.. ನಮ್ಮಪ್ಪ ಓದಿಸದೇ ಹೋಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಕೆಲ್ಸಕ್ಕೆ ಹಾಕ್ಬಿಟ್ರು, ಜೊತೆಗೆ ಮನೆ ಕಷ್ಟ ಎಲ್ಲ ಕಟ್ಬಿಟ್ರು, ಅನುಭವಿಸೋ ಹಂಗಿಲ್ಲ, ಬಿಡೋಕ್ಕು ಆಗಲ್ಲ, ಪುಟ್ಟ ತಂಗಿಯರು ಸಾರ್. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದರೆ ಎಲ್ಲಾ ನಾನೇ ನೋಡ್ಬೇಕು, ಇದು ರಾಜನ ಜೀವ್ನನಾ??” ನೋವು ತುಂಬಿದ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತ, ಲೋಟವನ್ನ ಬಕೆಟ್ ಒಳಕ್ಕೆ ಹಾಕ್ಕೊಂಡ್ರು..

ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಾ, “ನಂಗೆ ಇದು ಬಿಟ್ರೆ ಬೇರೆ ಲೋಕ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ನಾನೂ ನಿಮ್ಮಂಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಓದ್ಕೊಂಡಿದ್ರೆ ಈ ನರಕದಿಂದ ಆಚೆ ಬರ್ತಿದ್ನೋ ಏನೋ.. ನೀವೆಲ್ಲ ಪುಣ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ, ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ನಿಮ್ನ ಓದ್ಸಿ ನೆಲೆಗೆ ಒಂದು ದಾರಿ ಮಾಡ್ಕೊಟ್ಟಿದಾರೆ, ನಿಮ್ದು ಸಾರ್ ರಾಜ ಯೋಗ.. ಒಂದಂತು ನಿಜ, ನಾನಂತೂ ನೋಡಿಲ್ಲ, ಆದ್ರೆ ನನ್ನ ಮಗ ರಾಜನ ಜೀವ್ನ ಮಾಡೇ ಮಾಡ್ತಾನೆ” ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹೊರಟಾಗ, ಪ್ರತಿ ತಂದೆಯ ಕನಸು ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಂಡಿತ್ತು..

ತಕ್ಷಣವೇ ಅಪ್ಪನಿಗೊಂದು ಫೋನ್ ಮಾಡಿ  “Thanks ಅಪ್ಪ, ನಂಗೆ ರಾಜ ಯೋಗ ಕಲ್ಪಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ” ಎಂದು ಹೇಳುವ ಎನಿಸಿತ್ತು.. ನಾಲಿಗೆಗೆ ವಡೆಯ ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಖಾರಕ್ಕೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತ್ತು !!

Posted in ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿ | 1 Comment

ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹ್ಯಾಗೆ?

ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ವಾರವಾರವೂ ಕ್ಲೈಂಟ್(client) ಕರೆಯಿರುತ್ತೆ. ವಹಿಸಿದ್ದ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆಯೆಲ್ಲಾ ಮಾತುಕತೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೂ ಸಮಯ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಸದ್ಯದ ವಾತಾವರಣ, ಕಳೆದ ವೀಕೆಂಡು, ಊಟ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಬಂದುಹೋಗುತ್ತವೆ.

ಮೊನ್ನೆ ಅತ್ತ ಕಡೆಯ ‘ಜಾನ್’ ತಾನು ಬರೋ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಖುಷಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದನು. ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಾರಿ ಅವನೇ ಮಾತಾಡೋದು, ನಾವು ಹೂಂಗುಟ್ಟೋದು…ಅಂದು ನಾನು ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಕೇಳಿದೆ. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ತಾವಿರೋ ದೇಶದ ವಿರೋಧ ಮಾತಾಡಿದರೆ ಏನಾಗುತ್ತೆ ???

” ಹಾಂ??!! ಅರ್ಥ ಆಗಿಲ್ಲ..ಯಾರಾದರೂ ತಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನು ವಿರೋಧ ಮಾಡೋದಾದರೆ ಅದೇ ದೇಶದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ಕೊಂಡು ಮಾಡ್ತಾರಾ ?”

ನಾನಂದೆ..ಇನ್ ಕೇಸ್ ಹಾಗಾದ್ರೆ ನಿಮ್ಮಲ್ ಏನಾಗುತ್ತೆ?!

ಏನಾಗುತ್ತೆ…ಪ್ರೂಫ್ ಇದ್ರೆ ಜೈಲೇ. ಲೈಫ್ ಟೈಮ್ ದೇಶದ್ರೋಹದ ಪಟ್ಟ! ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹ್ಯಾಗೆ???!!

“ಏಸೀ ರೂಮಲ್ ಕೂತು ರಾಜಾರೋಷವಾಗಿ ದೇಶ ಸರಿಯಿಲ್ಲ ಅಂತಾವೆ..ಮತ್ತಿಷ್ಟು ನಾಲಾಯಕ್ ಗಳು I stand with ಅಂತ ಬಕೇಟಿಟ್ಟು ಕೂರ್ತಾವೆ..ಕಾನೂನನ್ನೋದು ಸ್ಥಬ್ಧ! ” ಅಂತ ಹೇಳಬೇಕೆನ್ನಿಸಿತು….ನಂದೇ ದೇಶ..ನಮ್ಮದೇ ಮಾನ.. ಏನೆನ್ನಲಿ …ಹೇಗ್ಹೇಳಲಿ….?

ಜಾನ್ ಮಾತಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು.” ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಾಗಾಗಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ..ಭಾರತದ ಕಾನೂನಿನ ಬಗ್ಗೆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದೆ… ‘ನೂರು ಅಪರಾಧಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗದಿದ್ದರೂ ಒಬ್ಬ ನಿರಪರಾಧಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಬಾರದು’ ಅಂತ..ಅಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟೋಕೆ ಆಗದಿದ್ದರೇನು…ಭಾರತದ ಜೊತೆಗಿನ ವ್ಯವಹಾರ ಇರೋ ಕಂಪೆನೀಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ನನ್ನ ಅದೃಷ್ಟ..ರಿಯಲೀ ಪ್ರೌಡ್..ಅಲ್ಲಿನ ಜನರಿಗಿರುವ ಪ್ರೀತಿ, ಅನುಕಂಪ ಕ್ಷಮಾಗುಣ ಜಗತ್ತಿನ ಬೇರ್ಯಾವ ದೇಶದಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ……”

ಇನ್ನೇನ್ ಮಾಡ್ಲಿ, ಅಳಲಾರದೇ ನಕ್ಕೆ!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಶಕ್ತಿ

“ಒಂದ್ ಹೇಳ್ಲಾ.. ನೀವ್ಯಾಕೆ ಬರೆಯೋದನ್ನ ಪ್ರೊಫೆಷನ್ ಮಾಡ್ಕೊಬಾರ್ದು?…”
ಹೀಗಂತ ದೂರದ ಫಿನ್ಲ್ಯಾಂಡ್ನಲ್ಲಿರೋ ನನ್ನ ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬರು ಕೇಳಿದ್ರು.. ಇವಾಗ್ ತಾನೇ ಓದು ಮುಗಿಸಿ ಕೆಲ್ಸ-ಗಿಲ್ಸ ಅಂತ ಜೀವನ ಆರಂಭಿಸಿರೋ ನನಗೆ ವೃತ್ತಿಪರ ಬರಹ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟಾನೇ.. ಆದ್ರೂ ಆಕೆ ಹೇಳ್ದಾಗಿಂದ ಯಾಕೋ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಬರಹದ ಕಡೆಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಒಲವು ತೋರಿ‍ಸ್ತಾ ಇದೆ..

ಹಾಗಂತ ಮೊನ್ನೆ ಪೆನ್ನು-ಪೇಪರ್ ಹಿಡಿದು ಬರೆಯುವ ಅಂತ ಕೂತ್ರೆ ಒಂದೇ ಒಂದ್ ಪದ ಹೊಳೀಬಾರ್ದಾ ಈ ತಲೆಗೆ!!. ಅರ್ಧಗಂಟೆಗೂ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ, ಸುಮಾರು 15-20 ಹಾಳೆಗಳು ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿ ಸೇರಿಕೊಂಡ್ರೂ , ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಕವಿತೆ ಬರೆಯೋಕೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ…

“When Man proposes , God disposes ” ಅನ್ನೋದು ನಿಜ ಅನ್ನಿಸಿತು. ದೊಡ್ಡ ಲೇಖಕನ ಹಾಗೆ ಬ್ಲಾಗ್ ತೆರೆದು, ಏನ್ ಬರೀಬೇಕಪ್ಪ ಅಂತ ಕಣ್ಣು ಬಾಯಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ.. ಇದೆಲ್ಲ ನನ್ನಂಥವರಿಗಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡು ಕೈಲಿದ್ದ ಪೆನ್-ಪೇಪರ್ ಬಿಸಾಡಿದೆ. ಹಾಗೇ ಪಕ್ಕದ ಗೋಡೆಗೆ ಒರಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಿಷ್ಟೇ‌‌.. ನನಗೆ ಪುಟಗಟ್ಟಲೆ ಬರೆಯೋ ಕುತೂಹಲವಿದ್ರೂ , ಏನನ್ನು ಬರೆಯ ಹೊರಟಿದ್ದೆನೆಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಏನೋ ನನ್ನ ಪದಪುಂಜವೂ ಪೂರಕವಾಗಲಿಲ್ಲ..

ಇನ್ನೂ ಆಳಕ್ಕೆ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಅನ್ಸಿತ್ತು, ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಕೂಡ ಹೀಗೇ ಇರಬಹುದಾ ಅಂತ.
ಹೌದು, ಬಹುತೇಕ ಜನ (ನಾನೂ ಸೇರಿ) ಕೇವಲ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೀಗೆ ಬದುಕಬೇಕು, ಆ levelಗೆ ಹೋಗಬೇಕು , ಅದು ಇದು ಅಂತ ವ್ಯರ್ಥ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ಕೊಂಡೇ ಏನೂ ಮಾಡಲ್ಲ.. ಹೈ ಸ್ಕೂಲಿನ ವಿಙ್ಮಾನದ ಪಾಠದ ಪ್ರಕಾರ ” The energy’s intense depends, not on its kinetic form, rather on its potential form” ಅನ್ನೋದು ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೂ ಸಂಬಂದಿಸಿದೆ.
ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಬೆಟ್ಟಾನೇ ದಬಾಕೋ Kinetic energy ಇದೆ, ಆದ್ರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಿಲ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಆ ಒಂದು Potential energyಯ ಕೊರತೆ ಇದೆ.. ಇದ್ದರೂ ಅದನ್ನ ಹುಡುಕೋದ್ರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ವಿಫಲರಾಗಿದ್ದೇವೆ..
ನಾನು ಈಗ ಬಿಸಾಡಿದ ಪೆನ್-ಪೇಪರ್ ನ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇನೆ, ನೀವೂ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ.. ಯಾಕೆ ಅಂದ್ರೆ ಕಥೆಯ Climax ಹೇಗಿರಬೇಕು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೀಬಹುದು..

ಒಳ್ಳೇದಾಗ್ಲಿ !

Posted in Uncategorized | 2 Comments

ಹರಿದ ಪುಟಗಳ ಮರೆಯದ ಸಾಲುಗಳು

ನೆನಪಿದ್ಯಾ..ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಕೂಲ್ ಡೇ!?!

(ನಾವು ಓದೋವಾಗ ಸ್ಕೂಲ್ DAY ನಡೀತಾಯಿದ್ದದ್ದು ರಾತ್ರಿ ವೇಳೆ ) ನಮ್ಮದೇನಾದರೂ ಡ್ಯಾನ್ಸೋ, ನಾಟಕಾನೋ ಇದ್ದು ಅದಕ್ಕೆ ವೇಷ ಹಾಕ್ಕೊತಾ ಇರೋವಾಗ ಬಹುಮಾನ ವಿತರಣೆ ಆಗ್ತಿರುತ್ತೆ ಸ್ಟೇಜಲ್ಲಿ…ನಮ್ಮ ಸರದಿ ಬಂದಾಗ ಯಾವ ವೇಷದಲ್ಲಿ ಇರ್ತೀವೋ ಹಂಗಂಗೇ ಸಭೆ ಮೇಲೆ ಹೋಗಿ ಬಹುಮಾನ ತಗೋಳೋದು…
ಸಭಿಕರಾಗಿ ಕುಳಿತ ಮನೆಯವರು,ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು, ಕ್ಲಾಸ್ ಮೇಟಿನ ಮನೆಯವರು ಎಲ್ಲಾ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಆ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಎದೆಯಲ್ಲುಕ್ಕುವ ಜಂಭ ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಕೊಟ್ಟರೂ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ..

ಬಾಲ್ಯವೆನ್ನೋ ಮಾಯೆ ಈಗ ಅದ್ಯಾಕೋ ಬಿಟ್ಟೂ ಬಿಡದೇ ನೆನಪಾಗ್ತಿದೆ !

Posted in ಬಾಲ್ಯವೆನ್ನೋ ಮಾಯೆ | 2 Comments

ಸ್ವಾಗತ

ಸ್ವಾಗತ – ದಯವಿಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಬಹಿರಂಗವನ್ನೂ ತನ್ನಿ!

ಏನಾದ್ರೂ ಬರೀ ಬೇಕು ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರೆ ಡಜನ್ ಗಟ್ಟಲೆ ವಿಷಯಗಳು ಬಂದು ದುತ್ ಅಂತ ಮುತ್ತಿಕೊಳ್ಳ್‌ತಾವೆ. ಪೇಪರ್-ಪೆನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಬರೆದು ಯಾವ್ದೋ ಕಾಲ ಆಯ್ತು, ಬರೆದ್ರೂ ಅದನ್ನ ಎಲ್ಲಿ ಅಂತ ಇಡೋದು ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯ್‌ಸೋದು ಅಂತ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಂದೆ ಕೂತು ಬರೆಯೋಕೆ ಅಲ್ಲ ಟ್ಪೈಪ್ ಮಾಡೋಕ್ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರೆ, ಈ ಹಾಳಾದ್ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಬಂದಷ್ಟು ವೇಗದಲ್ಲೇ ಮಾಯವಾಗ್‌ತಾವಲ್ಲ! ಅದ್ಯಾವಳೋ ಒಬ್ಳು ಕುಣಿಯೋಕೆ ಬರ್ದೆ ನೆಲಾನ್ ಡೊಂಕು ಅಂದ್ಲಂತೆ ಹಂಗಾಯ್ತು ನನ್ ಕಥೆ. ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಂದೆ ಕೂತು “ಬರಹ”ದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಪುಟಾನೂ ತುಂಬಲ್ಲ, ಆಗ್ಲೇ ಇನ್ನೇನೋ ಬಂದು ತಲೆ ತುಂಬಾ ತುಂಬಿಕೋತಾವೆ – ನಾನು ದೊಡ್ಡ ಬರಹಗಾರನಾದಂತೆ, ಇಲ್ಲಾ, ನನ್ನ ಬರಹಗಳಿಂದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕ್ರಾಂತಿ ಆದಂತೆ, ಇಲ್ಲಾ, ಒಂದು ಮಹಾನ್ ಪರ್ವತಾನ ಕಡಿದು ಬಿಸಾಡಿದಂತೆ! ದಿನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಆಗೋದೇನಿದ್ರೂ ಇಷ್ಟೇ ಅಂತ ಈಗ್ಲಾದ್ರೂ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದು ಬ್ಲಾಗಿನ ಬಾಗಿಲನ್ನ ಹೊಕ್ಕಿದ್ದೇನೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲು ಯಾವಾಗ್ಲೂ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿರುತ್ತೆ ಅನ್ನೋದು ಹೆದರಿಕೆ ವಿಷ್ಯಾನಾದ್ರೂ ಒಂದು ರೀತಿ ಒಳ್ಳೇದೇ ಅನ್ನಿಸ್ತಾ ಇದೆ. ನೋಡೋಣ ಇದು ಎಲ್ಲೀವರೆಗೆ ಬರುತ್ತೋ ಅಂತ. ನಾನು ಹೀಗೆ “ನಿಮ್ಮವ”ನಾಗಿದ್ದರೇನೆ ಚೆಂದ, ಹೀಗೆ pen name ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬರೆಯೋದ್ರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ candid ಆಗಿ ಬರೆಯಬಹುದು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ಇಲ್ಲಿನ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ತೆಗಳಿ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆಂದು ನಿಮಗೇನಾದರೂ ಅನ್ನಿಸಿದರೆ, ಕ್ಷಮಿಸಿ – ನನ್ನ ದೇಶ, ನನ್ನ ಜನರ ಒಳಿತಿನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವ ನನ್ನ ಸ್ವಭಾವವೇ ಹಾಗೆ!

Posted in Uncategorized | Leave a comment