ಐ-ಟಿ ಪರದಾಟ

ಏನ್ರೀ ಜೀವನವಿದು ಸಾಕುಸಾಕಾಗಿದೆ,
ಐಟಿ ಬದುಕು ಬೇಡಾಗಿದೆ..

ಹಗಲ್ಯಾವ್ದು ಇರುಳ್ಯಾವ್ದು ಕಾಣುವುದು ಒಗಟಂತೆ,
ದಿನಕೊಂದು ಶಿಫ್ಟು, ಇವತ್ತು ಕ್ಯಾಬ್ ಕೂಡ ಲೇಟಂತೆ..
ಊಟ ಮಾಡಿದರೆ ಮಾಡ್ಬೇಕು ನಿದ್ದೆಯ ತ್ಯಾಗ,
ಕೂತಲ್ಲೆ ಕೂತು ಮೈ ಮನಸೆಲ್ಲಾ ರೋಗ..

ಕನಸಲೂ ಬರುವನು ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಗುಮ್ಮನಂತೆ,
ಪೀಡಿಸುವನು ಎಲ್ಲಿ ರಿಪೋರ್ಟು, ತೆರೆದೆಯಾ ಟಿಕೇಟು ಎಂಬಂತೆ..
ಕೊಲಬೇಕೆನಿಸಿದರೂ ಸುಮ್ಮನಿರಲೇಬೇಕು,
ಇಲ್ಲದಿದ್ರೆ ಈ ವರ್ಷವೂ ಬರದು ಹೈಕು..

ಸಾವಿರಾರು ಕನಸುಗಳ ಅಡಗಿಟ್ಟು ಮನದಿ,
ಕುಳಿತೆವು ಸುಮ್ಮನೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಎದುರು..
ನಿನ್ನೆ ಬಂದ ಸಂಬಳ ಮುಗಿದೋಯ್ತು ಭರದಿ
ಕಟ್ಟುವೆನು EMI ಎರಡಲ್ಲ ಮೂರು..

ಏನ್ರೀ ಜೀವನವಿದು ಸಾಕುಸಾಕಾಗಿದೆ,
ಐಟಿ ಬದುಕು ಬೇಡಾಗಿದೆ..

Advertisements

ಗಣೇಶ ಬಂದ..

ನೋಡು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬವೂ ಬಂದೇಬಿಡ್ತು. ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ, ಲಾರಿ-ಟೆಂಪೋಗಳಲ್ಲಿ Colorful ಗಣಪತಿಯದ್ದೇ ದರ್ಬಾರು! ಆಳೆತ್ತರದ ಮೂರ್ತಿಗಳು ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ಘಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಗಲ್ಲಿಗಲ್ಲಿಗಳಲ್ಲಿ ರಾರಾಜಿಸಲು ಅಣಿಯಾಗಿವೆ. ಇಲ್ಲಿಂದ ಒಂದು ತಿಂಗಳವರೆಗೆ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳದ್ದೇ ಹವಾ! ಈ ಬಾರಿಯ ಬೆಂಗಳೂರು ಗಣೇಶೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಖರ್ಚಾಗ್ತಿರೋದು ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ಕೋಟಿಯಂತೆ! ಅಬ್ಬಾ ಗಣೇಶನಿಗೂ ಒಳ್ಳೆಯ Demand ಬಂದಂಗಾಯ್ತು.

ಹತ್ತು ಹನ್ನೊಂದು ವರ್ಷಗಳಿರಬಹುದು ನಮಗೆ. ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬ ಬಂತೆಂದರೆ ಸಾಕು, ಏರಿಯಾ ಹುಡುಗರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಖಾಲಿ ಡಬ್ಬವೊಂದನ್ನ ಹಿಡಿದು ಮನೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ “ಗಣೇಶ ಕೂರಿಸ್ತಿದೀವಿ, ಕಾಸ್ ಹಾಕಿ” ಅಂತ ಕೇಳ್ತಿದ್ವಿ. ಕೆಲವರು ಒಂದೆರಡು ರೂಪಾಯಿ ಹಾಕ್ತಿದ್ರು, ಕೆಲವರು ಗದರಿಸಿ ಓಡಿಸ್ತಿದ್ರು. ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ನೂರು ಇನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿಗಳು ಸೇರಿ ನಮ್ಮ ಗಣೇಶೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಚಾಲನೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅವರಿವರ ಕಾಡಿ ಬೇಡಿ ಗಣೇಶ ಮೂರ್ತಿ ಇಡಲು ಚಿಕ್ಕ ಗುಡಿಸಲು ಸಿದ್ಧವಾಗ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಅಮ್ಮನ ಬೆನ್ನು ಬಿದ್ದು ಒಂದೊಂದು ಹಣ್ಣು , ತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ತಂದು ಸೇರಿಸ್ತಾ ಇದ್ವಿ. ಅಪ್ಪನ ಕರೆದೊಯ್ದು ಪುಟ್ಟ ಗಣಪತಿ ತರುತ್ತಿದ್ವಿ. ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆ ಮನೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಸಂಜೆಯೇ. ನಮ್ಮ ಪೂಜೆಯೋ ಆ ವಿನಾಯಕನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ! ಆಚಾರ ವಿಚಾರ ಶಿಸ್ತು ಸಂಪ್ರದಾಯ ಏನೂ ಅರಿಯದ ನಮಗೆ ಆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬವೆಂದರೆ ಸಂಭ್ರಮವಷ್ಟೇ. ಭಯ ಭಕ್ತಿಗಳ ಬದಲಾಗಿ ಖುಷಿಯಿಂದ ಮಜಾ ಮಾಡ್ತಾ ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸ್ತಿದ್ವಿ.. ಬಹುಶಃ ಗಣಪನಿಗೂ ನಮ್ಮ ಮುಗ್ದತೆಯೇ ಹಿಡಿಸಿ ಕೋಪಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆಯೇ ಆಶಿರ್ವದಿಸುತ್ತಿದ್ದನೋ ಏನೋ!!

ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬವೆಂದರೆ ಒಂದು ವರ್ಣರಂಜಿತ ಸಂಭ್ರಮ, ಸಡಗರ. ಗಲ್ಲಿಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲೂ competition ಮೇಲೆ ತರುವ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ವಿನ್ಯಾಸದ ಗಣಪತಿಗಳು, ಜೋರಾಗಿ ಮೊಳಗುತ್ತಿರುವ ಹಾಡುಗಳು, ಸಂಜೆಯಾದರೆ ಆರ್ಕೆಸ್ಟ್ರಾ, ಗಣೇಶ ವಿಸರ್ಜನೆಗೆ ಹೊರಟಾಗ ಆ ರಂಗು ರಂಗಿನ ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಯ ಮೇಲೆ ಮೆರವಣಿಗೆ , ಪಟಾಕಿ, ತಮಟೆ, ನೃತ್ಯ.. ಒಟ್ಟಾರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರೋ ಉತ್ಸಾಹಗಳನ್ನ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತೆ. ಕ್ರಮೇಣ ದೊಡ್ಡವರಾದಂತೆ, ಜೀವನದ ಒತ್ತಡಗಳಿಂದ ಇಂಥ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಸಂಭ್ರಮಗಳಿಂದ ದೂರ ಉಳಿಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಹಬ್ಬವೆಂದರೆ it’s like any other day ಅಂತಂದುಕೊಂಡು ನಿತ್ಯ ಜೀವನದ ಶೈಲಿಗೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಎಷ್ಟೋ ಜನಕ್ಕೆ ಇಂದು ಹಬ್ಬವೆಂದೇ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ನನ್ನಂತೆ ಮನೆಯಿಂದ ದೂರವಿದ್ದರೆ ಮುಗಿಯಿತು, ಹಬ್ಬಗಳ ಗಾಳಿ ಗಂಧವೇ ಮರೆತಂತೆ. Time tableನಂತಿರೋ ಈ ಯಂತ್ರ ಮಾನವ ಜೀವನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬರೋ ಹಬ್ಬದ ದಿನವಾದರೂ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಇಣುಕಿ ಬರುವಾಸೆ‌. ಆರ್ಕೆಸ್ಟ್ರಾ ನೋಡಲು ಮೊದಲ ಪಂಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಹಿಡಿದು ಹಿಗ್ಗುವ ಆಸೆ. ಶಿಳ್ಳೆ ಹೊಡೆದು ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಿ ಜೋರಾಗಿ ಜೈಕಾರ ಹಾಕಿ ಗಣೇಶನನ್ನು ನೀರಲ್ಲಿ ಬಿಡುವ ಆಸೆ.. ಮನಸಿನಾಳದಿ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತಿರೋ ಮುಗ್ದತೆಯ ಹೊರತೆಗೆದು ನನಗಾಗಿ ಬದುಕುವಾಸೆ..

ಸರ್ವರಿಗೂ ಗಣೇಶ ಚತುರ್ಥಿಯ ಶುಭಾಷಯಗಳು!!!

ವೃತ್ತಿ – ಪ್ರವೃತ್ತಿ

ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ನಾವೆಲ್ರೂ ಹೀಗೇ, ಯಾವ್ದೋ ಒಂದ್ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಜೀವಾ ತೇದು ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತಾಯಿರೋದು ನಾಳೆ ಬದುಕಬೇಕಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಒಂದೇ ನೆಪಕ್ಕೆ. ಹೀಗನ್ಸಿದ್ದು ಈ ವಾರದ ಕೊನೇಲಿ ನಿವೃತ್ತರಾಗ್ತಿರೋ ನನ್ನ Senior most ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯೊಡನೆ ಅಪ್ತವಾದ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ. ಅವರಿಗೆ ನಾನು ವಿಷ್ ಮಾಡಿದಾಗ ನನಗುತ್ತರವಾಗಿ ಅವರು ’Have fun at work!’ ಎಂದು ನಕ್ಕರು. ನಾನು ತಕ್ಷಣ TOFLE ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ What do/did you mean? ಎಂದು ಕೇಳೋಣವೆನ್ನಿಸಿದರೂ ಕೇಳದೇ ಸುಮ್ಮನಾದೆ. ಕೆಲ್ಸ ಹಾಗೂ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅನ್ನೋ ದುಗುಡವಾಗ್ಲೀ ದುಮ್ಮಾನವಾಗ್ಲೀ ನನಗೇನೂ ಅವರ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಕಾಣ್ಲಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆ ಅದೆಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಗಾಲ್ಫ್ ಆಡೋದಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ, ಹಾಗ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ, ಹೀಗ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಅನ್ನೋ ಹುರುಪು ಎದ್ದು ಕಾಣ್ತಿತ್ತು.

ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಕೂಡ್ಲೆ ’ಓಹ್, ಇವತ್ತು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ಬೇಕಲ್ಲ!’ ಎಂದು ಉಲ್ಲಸಿತರಾಗೇನೂ ಇರೋದಿಲ್ಲ (ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ). ಈ ಹಾಳಾದ್ ಕೆಲ್ಸಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ಬೇಕಲ್ಲ ಅನ್ನೋರೂ ಇದಾರೆ ಅಂತನೂ ಗೊತ್ತು. ಹಾಗಾದ್ರೆ ಜನಗಳು ತಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ರೂಢಿಸೋ ಕೆಲಸವನ್ನ, ತಮಗೆ ಅನ್ನ ನೀಡೋ ಅನ್ನದಾತರನ್ನ ಅಷ್ಟೊಂದಾಗಿ ದ್ವೇಷಿಸದೆ ಇದ್ರೂ ಮನಸ್ಸಿಟ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸೋದಂತೂ ನನಗೆ ಮನವರಿಕೆ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ. ಶಾಲೆ-ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿರುವಾಗ ’ಹಾಗ್ ಆಗ್ತೀನಿ, ಹೀಗ್ ಆಗ್ತೀನಿ’ ಅನ್ನೋ ಕನಸುಗಳು ಎಲ್ರಿಗೂ ಇರುತ್ತೆ. ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ತೆರೆದ ಕಣ್ಣಿನ ಈಗಷ್ಟೇ ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿಸಿ ಬಂದ ಇಂಟರ್ನುಗಳು, ಈಗಾಗಲೇ ತುಸು ನೆಲೆ ಊರಿದ ನಮ್ಮಂತಹವರ ಕೆಲಸದ ವಿವರಗಳನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವರ ದವಡೆ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳೋದನ್ನು ನಾನೇ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಮೊದಮೊದಲು ಏನೂ ಗೊತ್ತಿರದೇ ಇದ್ರೂ, ಮಾಡೋಕ್ ಏನೂ ಹೆಚ್ಚ್ ಕೆಲ್ಸ ಇರ್ದಿದ್ರು ಎಂಟು ಘಂಟೆ ಕಾಲ ಖುರ್ಚಿಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಗಂಟು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳೋ ಹೋರಾಟವನ್ನು ನೋಡಿ ನೋಡಿ ನಕ್ಕಿದ್ದೂ ಉಂಟು. ಹೊಸದಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ನನ್ನಂತಹವರು ದಿನಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕೈದು ಘಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಂದೆ ಕೂರೋದನ್ನ ನೋಡೇ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಹೋಗುವುದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ವೃತ್ತಿ ಜೀವನ ಎನ್ನುವ ಬದುಕು ನಿವೃತ್ತಿ ಹಂತ ತಲುಪುವವರೆಗೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಹಲವು ಕಂಪನಿಗಳ ಘಮಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರಿಗೆ ಒಂದೇ ಕಂಪನಿಯ ಔತಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಮೋಷನ್ನು-ಡಿಮೋಷನ್ನುಗಳಂಥ ಮೊದಲಾದ ರಕ್ತದೊತ್ತಡ ಏರಿಸಿ-ಇಳಿಸುವ ಹಂತ ಬಂದು ಹೋದರೂ ಇರುವಲ್ಲಿಂದ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡುವುದು ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರೂ ತಪ್ಪೋದಿಲ್ಲ. ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಚಾಲೆಂಜುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸಂಬಾಳಿಸೋದೇ ವೃತ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂಜಿನಿಯರುಗಳಿಗೆ ಡಾಕ್ಟರು, ಡಾಕ್ಟರುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತಿನ್ಯಾರೋ ಕೆಲಸ ಇಷ್ಟವಾಗುವಂತೆ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ, ಹೆಚ್ಚಿನವರು ’I love my job’ ಅಥವಾ ’I love what I do for a living’ ಎಂದು ಮನ ಬಿಚ್ಚಿ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿಲ್ಲ.

Why do we have to work? ಅನ್ನೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ಈ ಬ್ಲಾಗಿನ ಬರಹಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೇಕೆ ನಾವು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡೋದಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ಈ ಹೊತ್ತಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ. ನಾವೆಲ್ಲ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡೇ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ – ಆದರೆ ಆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗುವಂತಹ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಎಲ್ಲೋ ಕಲಿತು ಬಂದ ವಿದ್ಯೆ, Skill ಗಳಿಂದ ಈಗಿರುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಗಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಯಿತು, ಇನ್ನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಹೋಗಲು ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಕಡೆಗೆ ಹಾರಿಹೋಗಲು ಇನ್ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಸರಿ, ಒಂದು ಮುವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಮುಂದೆ ನಿವೃತ್ತರಾದ ಮೇಲೆ ಏನು ಮಾಡೋದು? ಅಷ್ಟೊಂದು ವರ್ಷಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದೇ ಖಾಯಂ ಆದಾಗ ನಾವು ಮಾಡುವ ಹುದ್ದೆಯನ್ನೇಕೆ ಪ್ರೀತಿಸೋದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ನಾವು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಹುದ್ದೆಯನ್ನೇಕೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ? ಅಥವಾ ಕೆಲಸ ಹಾಗೂ ಕೆಲಸದ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೇಮ ಇವರೆಡೂ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಎಣ್ಣೆ-ನೀರಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿವೆಯೇ?

ಸೋಮವಾರ ಶುರು ಮಾಡೋ ಕೆಲಸದಂದು ಮುಂಬರುವ ಶುಕ್ರವಾರದ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇದ್ದು ’ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಯಾರು ಮಾಡುತ್ತಾರಪ್ಪಾ’ ಎನ್ನೋ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಆ ಕೆಲಸದಲ್ಲಾಗಲೀ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಾಗಲೀ ಕೊರತೆ ಇರದೆ ಕೆಲಸಗಾರನ ಮನದಲ್ಲೇನಿದೆ ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನಂತೂ ನನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅನ್ನದಾತನೆಂಬಂತೆ ಗೌರವಿಸುತ್ತೇನೆ, ಇದೇ ಪ್ರಪಂಚದ ಮಹಾ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲೊಂದಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಅನ್ನ-ನೀರು ಕೊಡುತ್ತದೆಯೆಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ರೀತಿಯಿಂದಲಾದರೂ ನನಗೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ಮೋಹವಿದೆ ಪ್ರೀತಿಯಿದೆ. ನನ್ನ ಗುರಿಗಳು ಸದಭಿರುಚಿಗಳು ಬೇರೆಯದೇ ಆದರೂ, ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ’ಇದು ಯಾವನಿಗೆ ಬೇಕು, ಈ ಹಾಳು ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡೋದೇ ನನ್ನ ಬದುಕೇ…’ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸಿದ್ದರೂ ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದು ನಾನೇ ಹೊರತು ಆ ಕೆಲಸ ನನ್ನನ್ನಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ತಿಳುವಳಿಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಸುಮ್ಮನಿರಿಸಿದೆ. ಪ್ರತೀ ವೃತ್ತಿಗೂ ಪ್ರತಿ ರಂಗಕ್ಕೂ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ತೂಕವಿದೆ. ವೃತ್ತಿ ಮನೆಯವರ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾದರೆ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಮನಸಿನ ಖುಷಿಗೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಮಾಡಲೊಂದು ಕೆಲಸ ಬೇಕು, ಅದರ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೇ Passionನ ಬೆನ್ನಟ್ಟಿದರೆ ಸಾಕು..

 

ಯಾಕಿನ್ನು ಅಪ್ಡೇಟ್ ಆಗಿಲ್ಲ?!!!

Note: Purely Sarcastic!!!

 

ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೇಜಾರು ಕಳೆಯೋದಕ್ಕೆ ಈ ಊರಲ್ಲಿರೋದು ಮೂರು ಮಾಲ್ ಗಳು ಬಿಟ್ರೆ, ಪ್ರಶಾಂತವಾದ ಸಮುದ್ರ. ಜೊತೆಗೆ ಯಾರಾದ್ರೂ ಬರ್ತಾರ ಅಂತ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದವನೇ ಆದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯೊಬ್ಬನ ಕೇಳಿದ್ರೆ ಫೋನು ಲಾಪ್ಟಾಪ್ ಬಿಟ್ಟು ಎದ್ದೇಳಂಗ್ ಕಾಣ್ಲಿಲ್ಲ ಆಸಾಮಿ. “Game of Thrones season 7 ಶುರುವಾಗಿದೆ, ನೋಡೋದ್ ಬಿಟ್ಟು ನೀನೇನು ಗುರು ಬೀಚ್ ಅಂತ ಮೂರೊತ್ತು ಅಲ್ಲೇ ಇರ್ತೀಯಾ.. ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಆ ಕನ್ನಡ ಬುಕ್ ಗಳನ್ನ ಓದೋದ್ ಬಿಟ್ಟು ಈ ಸೀರಿಸ್ ನೋಡು, heavy adventurous ಆಗಿದೆ” ಅಂತ ಲಾಪ್ಟಾಪ್ ನೋಡುತ್ಲೇ ಹೇಳ್ದ.

***

ಈ ವೇಗಮಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಕಿರುತೆರೆಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗೋ ಹಾಗೆ ಕಾಣ್ತಿದೆ. ದೊಡ್ಡ ಸಿನಿಮಾ ಪರದೆ ಚಿಕ್ಕ ಟಿವಿಗೆ ಮೀಸಲಾಗೋಯ್ತು, ಈಗ ಅದರಿಂದ ಸಣ್ಣ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇಳಿದು ಹೋಯ್ತು. So, ಚಿಕ್ಕದಾಗಿರದೇ ಇರೋದು ಬ್ಯಾಡವೇ ಬ್ಯಾಡಾ…ಅನ್ನೋದು ಈ ಕಾಲದ ಘೋಷಣೆ.

ಎಲ್ರೂ ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ರೆ ಸಾಕಲ್ವ – ಅವೇ ಟೇಕು ರೀಟೇಕುಗಳು ಸ್ಪೆಷಲ್ ಎಫೆಕ್ಟ್‌ಗಳೆಲ್ಲ ಇರೋವಾಗ ಅದರ ಮುಂದೆ ಬಯಲು ಸೀಮೆಯಲ್ಲಿನ ನಾಟಕ ಯಾವ ಮೂಲೆಯ ಲೆಕ್ಕ. ಒಂದೂವರೆ ಘಂಟೇಲಿ ಹಾಲಿವುಡ್ ಸಿನಿಮಾಗಳು ನೋಡೋಕ್ ಸಿಗೋವಾಗ ಈ ಲಕ್ಷ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ಫಾರಿನ್ ಟೂರ್ ಮಾಡೋ ಗೋಜಿಗೆ ಯಾಕೆ ಹೋಗ್ಬೇಕು ಅಲ್ವಾ..

ಇಡೀ ರಾಮಾಯಣನ ಮೂರು ಘಂಟೆ ಸಿನೆಮಾ ಹೇಳುತ್ತೆ, ಪಾಪ ಯಾಕೆ ಆ ಕುವೆಂಪುರವರು ರಾಮಕೃಷ್ಣಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕೂತು ರಾಮಾಯಣ ದರ್ಶನಂ ಬರೀಬೇಕಿತ್ತು. ಅದೂ ಸಾಲ್ದೂ ಅಂತ ವೀರಪ್ಪ ಮೊಯಿಲಿ ಯಾಕೆ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಒಂದು ವರ್ಷನ್ನನ್ನ ಕುಟ್ಟಬೇಕಿತ್ತು. ಒಂದೇ ರಾಮಾಯ್ಣ ಅದನ್ನ ಹೇಳೋಕ್ ಹತ್ತಾರ್ ಭಾಷೇನಾದ್ರೂ ಯಾಕ್ ಬೇಕು, ಎಲ್ಲಾನು ಇಂಗ್ಲೀಷಿಗೆ ಟ್ರಾನ್ಸ್ಲೇಟ್ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಆಯ್ತು, ಯಾಕಂದ್ರೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ನಲ್ಲೇ ಓದ್ತೀವಲ್ಲ! ಆ ನಾರಾಯಣಪ್ಪ ಯಾಕೆ ಕುಮಾರವ್ಯಾಸ ಭಾರತ ಬರೆದ, ಅದೂ ಸಾಲ್ದೂ ಅಂತ ಭೈರಪ್ಪನೋರು ಯಾಕೆ ತಮ್ಮ ಪರ್ವ ಕೊರೆದ್ರು? ಆ ಕಾರಂತ್ರು ನಲವತ್ತರ ಮೇಲೆ ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆದ್ರಂತಲ್ಲ ಅದ್ರಿಂದ ಏನಾಯ್ತು?

ಯಾರೂ ಓದದ ಕೇಳದ ಕಂದಪದ್ಯಗಳು ಬೇಡವೇ ಬೇಡ. ರಗಳೆಗಳ ರಗಳೆ ಹಾಗೇ ಇರಲಿ. ಚಂಪೂ ಕಾವ್ಯ ಅಂತಂದ್ರೆ ಏನು? ಷಟ್ಪದಿ-ಗಿಟ್ಪದಿ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ಇರಲಿ‌. ದೊಡ್ಡ ನಾವೆಲ್ಲುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಈ ಸರ್ತಿ ಛಳಿಗಾಲಕ್ಕೆ ಸುಟ್ಟು ಮೈ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಜನಪದ ಗೀತೆ ಹಳ್ಳಿಯೋರ್ ಗಾಥೆ ನಮಗಲ್ಲಪ್ಪ.
‘ಹೊನ್ನ ಗಿಂಡಿಯ ಹಿಡಿದು ಕೈಯಲಿ…’ ಅಂದ್ರೆ ಏನ್ರಿ, ಈ ಚೆನ್ನೈ ನಲ್ಲಿ ಗಿಂಡಿ ಇದೆಯಲ್ಲ ಅದಾ? ಆ ಡಿವಿಜಿ ಅವರಿಗೆ ಏನಾಗಿತ್ತು, ಅಷ್ಟೊಂದಾ ಬರೆಯೋದಾ? ಲೈಫು ಅಂದ್ರೆ ಸಿಂಪಲ್ಲು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ವ ಅವ್ರಿಗೆ?ವಚನಾ – ಯಾರಿಗ್ ಯಾರ್ ಕೊಡೋ ಭಾಷೇ ಅದೂ? ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಇರೋ ಲೈಬ್ರರಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮಾಡಿ ಆನ್‌ಲೈನ್‌ಗೆ ಹಾಕಿ ನಾವು ಓದ್ತೀವಿ.

ನಾವೇನೂ ಓದೋದಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ನಮ್ ಫ್ಯಾಷನ್ನ್ ಸಾರ್. ನಮ್ಮ ಸರ್ವತೋಮುಖ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ನಮ್ ನಮ್ ಮೊಬೈಲು-ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್‌ಗಳೇ ಸಾಕು ಸಾರ್. ಎರಡೇ ಎರಡು ಸಾಲಲ್ಲಿ ಹೇಳದ ಕಥೆ ಅದೂ ಕಥೇನಾ?

ನಮ್ಮ ಭಟ್ರ ಶೈಲೀಲಿ ಒಂದ್ dialogue ಹೊಡಿತೀನಿ ಕೇಳಿ, “ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ಮಂದಿ ಅದೀವಿ ನಾವು ಕನ್ನಡ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಲ್ಲ, ಕನ್ನಡ ಕಾನ್ಸರ್ಟ್ ಬ್ಯಾಡವೇ ಬ್ಯಾಡ. ನಾವ್ ಇತ್ಲಾಗ್ ಕನ್ನಡ ಪ್ರೊಗ್ರಾಮ್ ನೋಡಲ್ಲ, ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕಾನ್ಸರ್ಟ್ ತಿಳಿಯಲ್ಲ.
ಹಗ್ಲೂ ರಾತ್ರೀ ದುಡ್ದೂ ದುಡ್ದೂ, Strainನಿಂದ ಸೊರಗಿರೋ ಭುಜಕ್ಕೆ ಅಮೃತಾಂಜನ್ ಸ್ಟ್ರಾಂಗ್ ಲೇಪಿಸ್ಕೊಂಡು,
ನಲವತ್ತ್ ಆಗೋಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ Diabetes ತಗಲಾಡಿಸ್ಕೊಂಡ್
ನರನಾಡಿಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕೊಬ್ಬು-ಕೊಲೆಸ್ಟ್ರಾಲ್ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡು
ನಮ್ಮೂರಿನ ದನಕಾಯೋ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋರಿಗಿಂತ
ಐದೇ ಐದು ವರ್ಷ ಹೆಚ್ಗೆ ಬದುಕಿಬಿಟ್ರೆ ಸಾಕು ನೋಡಪ್ಪ”
ಹೆಂಗಿದೆ? ನಿಮ್ಮ್ ಕಾಮೆಂಟ್ ಹಾಕಿ, ಸಕತ್ತಾಗಿದೆ dialogue ಅಂತ ಬರೀರಿ. ನಿಮಗೆ ನಾನ್ ಕಾಮೆಂಟ್ ಹಾಕ್ತೀನಿ, ನನಗೆ ನೀವ್ ಹಾಕಿ. ಆನ್ಲೈನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧ ಹಂಗೇ ಬೆಳೀಲಿ.

***

ನಿಮ್ಮ್ ಕಡೆ ಮಕ್ಳು ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಮಾತಾಡ್ತಾವಾ? ಎಲ್ರೂ ಅತ್ತಂಗೇ ಅಳ್ತಾವಾ ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕೂ ಬೇರೆ version ಏನಾದ್ರೂ ಬಂದಿದೆಯಾ? ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮವೇ ಬ್ಯಾಡ ಅಂತ ಕೋರ್ಟುಗಳೇ ತೀರ್ಪು ಕೊಟ್ವಂತೆ? ಅಂದ ಹಾಗೆ ಪ್ರಪಂಚದ ಸಾವ್ರಾರು ಭಾಷೆ ಫೈಲುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಡಿಲ್ಲೀಟ್ ಮಾಡಿ ಬಿಡಿ, ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಒಂದೇ ಸಾಕು. ಇನ್ನೂ ಈಗ್ತಾನೆ ಕಣ್ಣ್ ಬಿಟ್ಟು ನೋಡ್ತಾ ಇರೋ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಲೋಕಲ್ ಸಿಲಬಸ್ ಬೇಡ ರೀ, ಸಿಬಿಎಸ್ಸಿ-ಐಸಿಎಸ್ಸಿ ಕೊಡ್ಸಿ. ದೊಡ್ಡ ಸ್ಕೂಲಲ್ಲಿ ಓದ್ಸಿ ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯರಾಗ್ತಾರೆ. ಪಬ್ಲಿಕ್ ಸ್ಕೂಲ್ ಅಂತ ಹೆಸ್ರು ಇಟ್ಕೊಂಡಿರೋ ಪ್ರೈವೇಟ್ ಸ್ಕೂಲ್‌ಗಳೇ ಚೆಂದ. ವರ್ಷವಿಡೀ ಇರೋ ಉರಿಬಿಸಿಲಲ್ಲೂ ಮಕ್ಳು ಟೈ ಕಟ್ಟಿ blazer ಹಾಕ್ಲಿ, ಎಷ್ಟ್ ಚೆಂದ ಕಾಣ್ತಾರೆ ಗೊತ್ತಾ? ಅಮ್ಮ-ಅಪ್ಪ ಅನ್ನೋಕ್ ಮುಂಚೆ ಮಮ್ಮೀ-ಡ್ಯಾಡೀ ಅನ್ನಲಿ ಆಗ್ಲೇ ನಮಗೊಂದ್ ಘನತೆ. ಅಯ್ಯೋ ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಮಕ್ಳು ಓಡಾಡೋದು ಉಂಟೇ, ಕೈ ಕಾಲ್ ಸವದು-ಗಿವದು ಹೋದ್ರೆ ಕಷ್ಟಾ – ಹೋಗ್ ಕಾರಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟ್ ಬನ್ನಿ, ಏನು?‌.

ಅವನ ಆ ಮೂರು ಮಾತುಗಳು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನ ಒಳಗೊಂಡಿದ್ವಾ.. ಉಫ್$$$$!!!! ತಪ್ಪ್ ಮಾಡ್ಬಿಟ್ವಿ ಸಾರ್ ನಾವು, ಇನ್ನೊಂದ್ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷ ಬಿಟ್ಟು ಹುಟ್ಟಬೇಕಿತ್ತು. ನಮ್ಮ್ ಜನರೇಷನ್ನಲ್ಲಿದ್ದಷ್ಟು ಟೆನ್ಷನ್ನ್ ಇವಾಗ ಎಲ್ಲಿದೆ ಹೇಳಿ. ಎಲ್ಲ ಬೆರಳ ತುದಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತೆ, ಅಂಬಾನಿ ಸಾಹೇಬ್ರು Jio ಭಾಗ್ಯ ಬೇರೆ ಕೊಟ್ಟು ಜೀವನ ಸುಲಭ ಮಾಡಿದಾರೆ, ಆ ಯಪ್ಪನ ಹೊಟ್ಟೆ ತಣ್ಣಗಿರಲಿ..

ಕಣ್ಣ ಭಾಷೆ!

ಅತೀ ಒರಟರಲ್ಲಿ ಒರಟರಿರೋ ಜನಗಳ ಪೈಕಿ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯೂ ಒಂದು. ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ (Thank-you)’ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಪದಗಳ ಬಳಸದೇ ದಿನವನ್ನೇಕೆ ವರ್ಷಗಳನ್ನೇ ಕಳೆಯಬಹುದು. ನಮ್ಮ ಊರು ದೇಶಗಳಲ್ಲೇ ಪರದೇಶಿಗಳಾದ ನನ್ನಂತಹವರು ಕಲಿತ ಯಾವುದೋ ಒಂದಿಷ್ಟು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಪದಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದು ಸಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ’ ಎಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ಹೆಚ್ಚು ಎಂದರೆ ‘ನೋ ಮೆನ್ಷನ್’ ಅನ್ನೋದು ನಮ್ಮ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು, ‘ಯು ಆರ್ ವೆಲ್ ಕಂ’ ಅಂತ ನಾಲಿಗೆ ಮೇಲೆ ಹೊರಳಲೊಲ್ಲದು. ನನ್ನ ಈ ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ’ಗಳನ್ನು ತಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಯಾವುದೇ ಪರಿಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅಳತೆ ಮಾಡಲಾಗದಿರುವ  ಆ ಸರಳ ಹಾಗೂ ಮುಗ್ಧರ ಮುಂದೆ, ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟು ಆಡುವ ಮಾತುಗಳಿಗಿಂತ ಕಣ್ಣಿನ ಭಾಷೆಗೇ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆ.. ಇವತ್ತಿಗೂ ಅದು ನಮಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು.

‘ತಾಯೀ, ಮೇಷ್ಟ್ರು ಮೊಮ್ಮಗಾ ಬಂದವ್ನೆ, ಊಟಕ್ಕ್ ಬಡಸವ್ವ, ಕುಡ್ಯಕ್ಕೆ ವಸಿ ಮಜ್ಗೆ ಕೊಡವ್ವ..’ ಎನ್ನೋ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ಔದಾರ್ಯತೆ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತದೆ. ಅಂತವರ ಮುಂದೆ ನಾನು ಹಲ್ಲು ಗಿಂಜಿ ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ ಎಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಆ ಔದಾರ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟಂತಾಯಿತೇ?  ಅವರ ದೊಡ್ಡತನದ ಮುಂದೆ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ನಾಗರಿಕ ಪ್ರಪಂಚದ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕಟ್ಟಿಹೋಗುತ್ತವೆ.  ನಮ್ಮೂರಿನ ಓದುಬಾರದ ರೈತರು ತಾವು ಬೆಳೆದ ಬೆಳೆ, ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಹಣ್ಣು ಹಂಪಲುಗಳು, ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಚೌಕಾಸಿ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ನಾನು ಕಾಣೆ.

ಹಾಗೇ ಊರೂರು ತಿರುಗುತ್ತಾ, ಅಲ್ಲಿಲ್ಲಿ ಹೊರಗಿನ ಪರಿಸರವನ್ನು ನೋಡಿ ಕಲಿಯುತ್ತಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ-ವೆಲ್‌ಕಮ್’ ನನ್ನ ಮನೆಯ ಮಾತಾಗತೊಡಗಿದ್ದವು. ಕಲಿತದ್ದು ತುಸು ಹೆಚ್ಚೇ ಎನ್ನುವಂತೆ ನನಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟಬಡಿಸಿದವರಿಗೂ, ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥ ಕೊಟ್ಟವರಿಗೂ  ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ’ ಎಂದು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಹೇಳಿ ನಾಲಿಗೆಯ ತುದಿ ಸುಟ್ಟವರಂತೆ ಮುಖ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮನದಲ್ಲೇ ಹಳಿದುಕೊಂಡ ದಿನಗಳು ಬಹಳ ಹಳೆಯವೇನಲ್ಲ. ಇವತ್ತಿಗೂ ಈ ಕಡೆ Corporate ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ’ವನ್ನು ಬಳಸಲು ಬರದೇ, ಅತ್ತ ನಮ್ಮದೇ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಲಿಯದೇ ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ತೊಳಲಾಡಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಎಷ್ಟು ಬೇಕಾದರೂ ಸುಧಾರಿಸಲಿ, ಸುಧಾರಿಸುತ್ತಲೇ ಇರಲಿ, ನಾನು ಬಳಸುವ ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ-ವೆಲ್‌ಕಮ್-ನೋ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್’ ಮುಂತಾದ ಪದಗಳಿಗೆ ಜೀವ ಮೂಡಿಸುವ ಕಲೆ ನನ್ನಲ್ಲಿನ್ನೂ ಮೈಗೂಡಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು.

ಮಾನವ ಸಹಜವಾದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಕೃತಜ್ಞತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುವುದೂ ನಮ್ಮ ಸಂವಹನದ ಒಂದು ಮುಖ್ಯವಾದ ಅಂಗ. ಅದನ್ನು ಬೇರೆಬೇರೆ ಪರಿಸರ, ಹಿನ್ನೆಲೆ ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ರೂಢಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗಿದ್ದಾಗ ಉತ್ತರದ ಆಚಾರ-ವಿಚಾರಗಳು ದಕ್ಷಿಣದವರಿಗಿಂತಲೂ, ಪೂರ್ವದ ವೈವಿಧ್ಯತೆಗಳು ಪಶ್ಚಿಮದವರಿಗಿಂತಲೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಅದೊಂದು ಸಹಜವಾದ ಅಂಶ. ಸರಿ, ನನಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾಗುವ ನಡವಳಿಕೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಮತ್ತೊಂದು ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಬಲವಂತವಾಗೇಕೆ ಹೇರಬೇಕು? ಹಾಗೂ ಅಲ್ಲಿನವರಿಂದ ದೊರಕಬಹುದಾದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನೇಕೆ ಇಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕು? ನಾನು ಹೋದಲ್ಲಿ ಬಂದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ದೇಶೀಯ (native) ಪರಿಸರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗೋದೇನೋ ನಿಜ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಪರಿಧಿಯಿಂದಾಚೆಗಿರುವ ದೊಡ್ಡದಾದ ಸಮೂಹ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ನಡವಳಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕೋ ಅಥವಾ ನನ್ನಂತೆ ಅವರಿರಲಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೋ?!! Confusion!

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ, ಇನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ನಮ್ಮೂರುಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಯಾರೂ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ (explicit) ‘ಧನ್ಯವಾದ’ಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸೋದಿಲ್ಲ. ‘ಬಹಳ ಧನ್ಯವಾದಗಳು…’ ಎನ್ನೋ ಮಾತು ನಮಗೆ something unusual ಅನಿಸುತ್ತೆ, ಅದರ ಬದಲಿಗೆ ಒಂದು ತುಂಬಿದ ದೈನ್ಯ ನೋಟ ಹಲವಾರು ಪದಗಳನ್ನು ಅವ್ಯಕ್ತವಾಗಿ (implicit) ಹೊರಹಾಕಬಲ್ಲವು – ಅದು ಒಬ್ಬ ಓದು ಬಾರದ ರೈತನ ನೋಟವಿರಬಹುದು, ಮಾತು ಬಾರದ ಮಗುವಿರಬಹುದು, ಬೆಕ್ಕು ನಾಯಿಗಳಂತ ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳಾಗಬಹುದು.   ಪದಗಳ ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಒದ್ದಾಡುವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ, ನಾವು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ವ್ಯಕ್ತಗೊಳಿಸಲು ಖಂಡಿತ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.  ಪದಗಳನ್ನು ಮೀರಿದ ಸಂವಹನದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಖುಷಿಯೆ ಬೇರೆ! SMS  ಇಂದ ವಾಟ್ಸಾಪ್, alphanumeric smiley ಇಂದ graphic emoticons ವರೆಗೂ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಾಗಿದ್ದರೂ ಸಂವಹನ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಏನೋ ಕೊರತೆ ಇರುವಂತೆ ಭಾಸ ಯಾವಾಗಲೂ ಇದ್ದದ್ದೇ..

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹಲವೆಡೆ ಜನಗಳು ಪತ್ರ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಪತ್ರಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಉಡುಗೊರೆಗಳ ವಿನಿಮಯ ನಡೆಯುತ್ತದೆ – ಹೀಗೆ ಕೊಟ್ಟುತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ‘ಧನ್ಯವಾದ’ದ ಕುರುಹಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ’ ಎನ್ನುವ ಪದದ ಬಳಕೆ ಎಲ್ಲೂ ಆಗೋದಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ, ಉಪಕಾರ ಸ್ಮರಿಸಲು ಎದುರುಗಿದ್ದವರ ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ‘ನಿಮ್ಮ ಉಪಕಾರವನ್ನು ಹೇಗೆ ತೀರಿಸಬೇಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ’, ಅಥವಾ ‘ನಿಮಗೆ ನಾವೆಂದೂ ಅಬಾರಿ’ ಎಂದರೆ ಆಗಿಹೋಯಿತು. ಈ ಉಪಕಾರವನ್ನು ಋಣ ಎಂದುಕೊಂಡರಂತೂ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು, ಅದು ಜನ್ಮಜನ್ಮಕ್ಕೂ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಬರುವಂತಾಗುತ್ತದೆ, ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲೇ ‘ಯಾವ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ನೀವೇನು ಆಗಿದ್ದಿರೋ, ಇಂದು ದೇವರ ಹಾಗೆ ಬಂದು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದಿರಿ, ನಿಮ್ಮ ಋಣವನ್ನು ನಾವು ಹೇಗೆ ತೀರಿಸಬೇಕೋ?’ ಎನ್ನುವ ಮಾತುಗಳು ಹೊರಬರಬಲ್ಲವು.

‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಮಚ್’, ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ ಸೋ ಮಚ್’, ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ ವೆರಿಮಚ್’ ಎನ್ನುವಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮೆಟ್ರಿಕ್ ಮೂಲಮಾನಗಳು ಸೋತುಹೋಗುತ್ತವೆ, ಯಾವುದರ ತೂಕ ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ಎಂದು ಅಳೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ವಿಫಲನಾಗಿದ್ದೇನೆ – ಅದು ನಿಜ – ಏಕೆಂದರೆ ಉಪಕಾರವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕೇ ವಿನಾ ಅದನ್ನು ಅಳತೆ ಮಾಡಲಾದೀತೇ? ಹೀಗೆ ಉದ್ದಗಲಗಳಿಗೆ ನಿಲುಕದ, ಸೀಮಾತೀತ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಪದಗಳಿಲ್ಲದೆಯೇ ಕಣ್ಣಿನಿಂದಲೇ ಸೂಚಿಸುವ ಹಳ್ಳಿಗರು ಬಹಳ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಹೇಳಬೇಕಾದುದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಷ್ಟು ನಾಜೂಕುಗಳು ಅವರಲ್ಲಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವರು ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹೊರಹಾಕುವಲ್ಲಿ experts.

ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಂವಹನವಾಗುವ ಭಾಷೆಯ ಪರಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಪದಲಾಲಿತ್ಯಗಳಿಗಿಂತಲೂ, ಪದವೇ ಇಲ್ಲದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟ ಬಹುದಾದ ಭಾವನೆಗಳ ಅಲೆಗಳು ಬಹಳ ದೂರ ಹೋಗಬಹುದಾದುದು.. ಅಲ್ಲವೇ!

ಧನ್ಯವಾದಗಳು (Thank-you ಅಂತ ಖಂಡಿತ ನಾ ಹೇಳಿಲ್ಲಾ :p )

ಯುಗಾದಿ : ಅಂದು-ಇಂದು

ಯುಗಾದಿ – ಚೈತ್ರ ಮಾಸದ ಮೊದಲ ದಿನ . ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ವರುಷದ ಹರುಷ. ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ ಶಾಸ್ತ್ರದ  ಪ್ರಕಾರ ಇಂದು ಅಶ್ವಿನಿ ನಕ್ಷತ್ರಕ್ಕೆ ಸೂರ್ಯ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಗಿಡ ಮರಗಳು ಚಿಗುರೊಡೆಯಲಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ದಿನವನ್ನು ವರ್ಷಾರಂಭ ಎಂದು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಮಾಹಿತಿಗಳು , ಯುಗಾದಿಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಗಳೆಲ್ಲ ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ತಿಳಿದು ಬಂದದ್ದು. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಯುಗಾದಿಯೆಂದರೆ ಹೊಸಬಟ್ಟೆ-ಒಬ್ಬಟ್ಟು ಎಂದಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತಿದ್ದುದ್ದು. ಯುಗಾದಿಯೆಂದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಭ್ರಮ-ಸಡಗರ. ತಿಂಗಳ ಮುಂಚೆಯೇ ಹಬ್ಬದ ತಯಾರಿ ಶುರುವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆಯ ಭಾಗ್ಯ ಬರುತ್ತಿದ್ದುದು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಮೂರೇ ಬಾರಿ. ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ, ದೀಪಾವಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಯುಗಾದಿಗೆ‌. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಹಬ್ಬ ಅಂದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ವಿಶೇಷವಾಗಿತ್ತು. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇಬ್ಬರು ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸಾಮಾಗ್ರಿಗಳ ದೊಡ್ಡ ಪಟ್ಟಿಯೇ ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಬ್ಬದ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಯಾರಿಗೂ ನಿದ್ದೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸೂರ್ಯೋದಯಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆಯೇ ಬಿಸಿ ಹರಳೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಮೈಗೆ ಹಚ್ಚಿ ಮಾಲೀಷ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದರು ಅಪ್ಪ. ಮಹಡಿಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಪೈಲ್ವಾನರಂತೆ ಫೋಸ್ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಪ್ಪ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಮಾವಿನ ತೋರಣ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಸಮನಾದ ಚಿಗುರೆಲೆಗಳನ್ನು ಆಯ್ದು ಕೊಡಬೇಕಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಪೂಜೆ ಮುಗಿಸಿ, ಬೇವು ಬೆಲ್ಲವನ್ನು ಕೈಗಿತ್ತು “ಬೇವಿನ ಎಲೆ ಬಿಸಾಡಿದ್ರೆ ದೇವ್ರು ಕಣ್ಣು ಕಿತ್ಕೋತಾರೆ” ಅಂತ ಗದರಿಸುತ್ತಿದರು. ಇನ್ನು ಒಬ್ಬಟ್ಟು ತಯಾರಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಅರ್ಧ ಹೂರಣವೇ ಖಾಲಿಯಾಗಿರುತಿತ್ತು. ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತು ಹಬ್ಬದೂಟ ಸವಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಖುಷಿಯೇ ಬೇರೆ. ಊಟ ಮಾಡಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಲು ಮನೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆ ಮನೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ರಾತ್ರಿಯೇ.. ಬಾಲ್ಯದ ಅಭೂತ ಪೂರ್ವ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಯುಗಾದಿಯೂ ಒಂದು.
ಆಧುನಿಕತೆಯ ಹೊರತೆಯೋ, ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯ ಬದಲಾವಣೆಯೋ, ಈ ನಡುವೆ ಯುಗಾದಿಯು ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ತನ್ನ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸತ್ವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆಯೇನೋ ಅನ್ನೋ ಭಾಸ. ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ mandatory shopping ಮಾಡೋ ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಯುಗಾದಿಗೆ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ಕೊಡಿಸಿದಾಗ ಆಗೋ ಖುಷಿಯ ಅನುಭವವೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಕಟ್ಟೋ ತೋರಣವೂ ಕೂಡ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್! ಹಣ-ಹೆಸರಿನ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತ ಕುಟುಂಬದ ಜೊತೆಗಿನ ಬಂಧವನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲ ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಮೊನ್ನೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೇಗಿದೆ ಹಬ್ಬದ ತಯಾರಿ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ “ಏನೋ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಹಬ್ಬ ಮಾಡಲೇಬೇಕಲ್ಲ ಅಂತ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೀವಿ ಅಷ್ಟೇ” ಎಂದು ಹತಾಶೆಯ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಹಬ್ಬವೆಂದರೆ ಊಟ ನಿದ್ದೆ ಬಿಟ್ಟು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮಮ್ಮ ಕೂಡ ಇಷ್ಟೊಂದು ನಿರುತ್ಸಾಹಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಸಂದೇಶದಲ್ಲಿನ ಇಮೋಜಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಉತ್ಸಾಹ ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ.
ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸೋದು ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕಾಗಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳು, ಒತ್ತಡಗಳು, ನೋವುಗಳಿಂದ ಒಂದು ದಿನ ದೂರವಿರಲು, ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಮನದಾಳದಿಂದ ಮಾತನಾಡಲು.. ಇವೆಲ್ಲರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು, ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಿರಲು ಬಿಡಬಾರದು. ಆ ಮುಗ್ಧತೆ ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾದರೆ ನಾವು ಮೃಗಿಗಳಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. Dont let the kid within you to grow.. ಆನಂದಿಸಿ, ಅನುಭವಿಸಿ, ವಿಜೃಂಭಿಸಿ..


ಸರ್ವರಿಗೂ ಯುಗಾದಿ ಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಷಯಗಳು..

ಬಿಡಿಎ ಎಂಬ ರಕ್ಕಸ!

“ಅಲ್ಲಾ, ನೀವೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಅವರನ್ನ ಒಳಗಡೆ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡೋಕ್ ಬಿಟ್ರಿ? ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ನಿಂತುಕೊಂಡಿದ್ದಿದ್ರೆ ಅವರೇನು ಮಾಡೋಕಾಗ್ತಿತ್ತು?”
“ಏನ್ ಮಾಡೋದಪ್ಪಾ, ಮುಂಡೇವು ದುಡ್ಡು ಅಂದ್ರೆ ಬಾಯಿ ಬಿಡ್ತಾವೆ, ಅದೂ ಅಲ್ದೇ ಅವ್ರೆಲ್ಲ ಎಕರೆಗಟ್ಲೆ ಜಮೀನು ಮಡ್ಗಿರೋರು, ನಂದು ಒಂದು 10 ಕುಂಟೆ ಅದೆ ಅಷ್ಟೆಯಾ, ಊರೆಲ್ಲ ಒಂದಾದ್ರೆ ನಾನ್ ತಾನೆ ಏನ್ ಮಾಡಕ್ಕಾಯ್ತದೆ ಹೇಳು”
“ಆದ್ರೂ…. ಇರೋ ಜಮೀನೆಲ್ಲ ಕೊಟ್ಬಿಟ್ರೆ ಜೀವನ ಹೆಂಗೆ ತಾತ?”
“ಅದೆಷ್ಟೋ ದುಡ್ಡು ಕೊಡ್ತಾರಂತೆ ಮಗಾ, ಕೊಟ್ಟಷ್ಟು ಕೊಡ್ಲಿ, ತರಕಾರಿ ಗಾಡಿನೋ, ಟೀ ಅಂಗಡೀನೋ ಮಾಡ್ಕಂಡು ಜೀವನ ತಳ್ಳೋದು ಅಷ್ಟೆಯಾ”
ಬೆಂಗಳೂರಿನ  ಹೊರವಲಯದಲ್ಲಿರೋ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾಗಿ (ಮಾಜಿ)ರೈತರೊಬ್ಬರ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡುವಾಗ ಅವರ ಬಾಯಿಂದ ಬಂದ ಮಾತುಗಳಿವು. ಹೌದು ನಾವು ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇರೋದು ‘ಬೆಂಗಳೂರು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರ’ದ ಬಗ್ಗೆ. ಈ ಬಿಡಿಎ ಅನ್ನೊ ಭೂತ ಸರ್ಕಾರದ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಬೀಸಿರೋ ಬಲೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದ ಅನೇಕ ಅಸಹಾಯಕ ರೈತರ ಅಳಲೂ ಕೂಡ ಇವೆಯೇ. ಹಾಗೆಯೇ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿ ಕಲೆ ಹಾಕಿದಾಗ ಒಮ್ಮೆ ವಿಸ್ಮಿತನಾದೆ. ನಾಡಪ್ರಭು ಕೆಂಪೇಗೌಡ ಬಡಾವಣೆಯ ಯೋಜನೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಾದೀನವಾಗಿರೋದು ಬರೋಬ್ಬರಿ 4800 ಎಕರೆಗಳಷ್ಟು ಉಳುಮೆ ಜಮೀನು!  ನಗರದಿಂದ 20 ಕಿ.ಮೀ ಆಚೆಯಲ್ಲಿರುವ ಸುಮಾರು 30 ಹಳ್ಳಿಗಳು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಅಣಿಯಾಗಿರೋದನ್ನು ನೋಡಿ ಅಚ್ಚರಿಯಾಯಿತು. ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಗಾದರೆ ನಮ್ಮಪ್ಪ, ಲಾಯರ್ – ರೆಜಿಸ್ಟರೇಷನ್ ಕಛೇರಿ ಅಂತ ಯಾಕೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಇರುವ ಒಂದು ಸೈಟ್ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವರು ಇಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟರೆ, ಇನ್ನು ಹತ್ತಾರು ಎಕರೆ ಜಮೀನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವರ ಪಜೀತಿ ಏನು?

bda1
ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ರಾಗಿ ಭತ್ತ ತೆಂಗು ಬೆಳೆಯೋ ಈ ಜಮೀನುಗಳೆಲ್ಲ ಇಂದು ಜೆಸಿಬಿಗಳ ಅಟ್ಟಹಾಸಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಬಟಾಬಯಲಾಗಿ ಕೂತಿವೆ. ಮೈಸೂರು ರಸ್ತೆಯ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ನೂರಾರು ಎಕರೆ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟುಗಳು, ಹೆಸರಿಗೆ ಬಾರದ ಕಾಲೇಜುಗಳು, ಕೈಗಾರಿಕಾ ಉದ್ಯಮಗಳು ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನಿಂತಿವೆ. ಮುಗ್ದ ರೈತರಿಗೆ ಕೋಟಿಯ ಆಮಿಷವನ್ನೊಡ್ಡಿ , ಧಿಡೀರ್ ಸಾಹುಕರರನ್ನ ಮಾಡುವ ಭರವಸೆಯನ್ನಿತ್ತು ತನ್ನ ಬೇಳೆ ಬೇಯಿಸಿಕೊಂಡಂತಿವೆ ನೀತಿಗೆಟ್ಟ ಸರ್ಕಾರಗಳು. ಸೈಕಲ್ ಕೊಳ್ಳಲೂ ಕಷ್ಟವಿದ್ದ ರೈತರು ಏಕಾಏಕಿ Fortuner ಕಾರ್ ನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ದುರಾಸೆಯಿಂದ, ಅಂಧರಂತೆ ಅನ್ನಕ್ಕೆ ಆಧಾರವಾಗಿರುವ ಜಮೀನನ್ನು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪೂರ್ವಜರು ಮಾಡಿಟ್ಟ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ದುಡ್ಡಿನ ಆಸೆಗೆ ಬಲಿಕೊಡುತ್ತಿರೋ ಮಂದಿ ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಪೈಸೆಗೆ ಪೈಸೆ ಸೇರಿಸಿ ನೆಲೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳೋ ಆಸೆಯಿಂದ ಒಂದೋ ಎರಡೋ ನಿವೇಶನ ಕೊಂಡವರ ಗೋಳು ಯಾವ ಭಂಡ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೂ ಮುಟ್ಟುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದರ ವಿರುದ್ಧ ಭಂಡಾಯ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಲಾಠಿಸೇವೆ, ಜೈಲುವಾಸ ಕರುಣಿಸಿದ್ದೂ ಉಂಟು.
ಇವತ್ತಿಗೂ ಯಾವೊಬ್ಬ ರೈತನಿಗೂ ಪರಿಹಾರದ ಕುರಿತು ನೇರವಾಗಿ ಸರ್ಕಾರದ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಲು ಅವಕಾಶ ದೊರೆತಿಲ್ಲವಂತೆ. ಅಕ್ಷರ ಙಾನವೇ ಇಲ್ಲದ ಅನೇಕರಿಗೆ ನೊಟಿಸ್ ಅಂದರೆ ಏನು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಇದು ಸಾಲದೆ ಇವರ ಮತ ಪಡೆದು ಗೆದ್ದ ಪಂಚಾಯಿತಿ ಸದಸ್ಯರುಗಳು ಇವರ ಮನವೊಲಿಸಲು ಮಧ್ಯವರ್ತಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಧಿಡೀರ್ ಸಿರಿತನದ ಆಸೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು, ಜಮೀನಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಪಡೋದು ತಪ್ಪಿತು ಎನ್ನುವ ಹಲವರು, ಪ್ರಪಂಚವನ್ನೇ ಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲೆವು ಅನ್ನೋ ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಯುವಕರು, ಅಸಹಾಯಕತೆಯಿಂದ ಸುಮ್ಮನಾದ ಮುಗ್ದರು. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಂಡವಾಳ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಸರ್ಕಾರ ಕೊನೆಗೆ ನಾಶ ಮಾಡಲು ಹೊರಟಿರುವುದು ನಮ್ಮ ಪಕೃತಿಯನ್ನು, ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯದ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಲ್ಲ!
ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಬೆಂಗಳೂರನ್ನ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ವಿಸ್ತರಿಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಾದರೂ ಏನು? ನಗರದ ಒಳಗಡೆಯೇ ಇರುವ ಅದೆಷ್ಟೋ ಕೆರೆಗಳು ಒಣಗಿವೆ, ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಸಮಸ್ಯೆಯಂತೂ ಬಗೆಹರಿಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಒಳಚರಂಡಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲಿನ ಆಳುದ್ದ ಗುಂಡಿಗಳು, ಕಸ ವಿಲೇವಾರಿ ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವಾರು ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದರೂ, ನಗರದಿಂದ 20 ಕಿ.ಮೀ ಆಚೆ ಇರುವ ರೈತರ ಜಮೀನನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸೋ ಅವಶ್ಯವಿದೆಯೇ? ನಾ ಕಂಡಂತೆ ಈ ಬಿಡಿಎ ನಿವೇಶನಗಳಿಗೆ ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸುವವರು, ಅದರ ಸವಲತ್ತು ಪಡೆಯುವವರಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಮಂದಿ ನೆರೆ ರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ ವಲಸೆ ಬಂದವರೇ. ಅಲ್ಲಾ ಸ್ವಾಮಿ, ಯಾವುದೋ ಊರಿಂದ ಬರುವವರಿಗೆ comfort life ಒದಗಿಸೋ ಸಲುವಾಗಿ, ನಮ್ಮ ರೈತರ ಹೊಟ್ಟೆ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆಯುವುದು ಯಾವ ಸೀಮೆ ನ್ಯಾಯ?! ಅದೆಷ್ಟೋ ರೈತರು ತಮ್ಮ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿಯೇ ಕಟ್ಟಿರೋ ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿ ಗಾರ್ಡ್ , ಡ್ರೈವರ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರೆ ರೈತರು ಅವಸಾನದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನೋದು ಖಚಿತವಾಗುತ್ತಿದೆ. ‘ರೈತ ಬಾಂಧವರು, ನೇಗಿಲಯೋಗಿಗಳು, ದೇಶದ ಬೆನ್ನೆಲುಬು’ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಭಾಷಣ ಬಿಗಿದವರೆಲ್ಲಾ ನನಗೊಂದು ನಮ್ಮಪ್ಪಂಗೊಂದು ಅಂತ ಸೈಟ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋ ತವಕದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ.
ಹೀಗೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಎಂಬ ಮಂತ್ರ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ರೈತರ ಜಮೀನುಗಳನ್ನು, ಅವರ ಬದುಕುಗಳನ್ನು ಕಬಳಿಸಿ, ಕೆರೆ, ಗಿಡ ಮರಗಳನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಕೊನೆಗೆ ನಾವೆಲ್ಲರು ಮಣ್ಣು ತಿನ್ನಬೇಕಾದೀತು.ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ನಂತರವೂ ಅನೇಕ ರೈತರು ತಮ್ಮ ಪರಿಹಾರ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಮನೆ ಕಛೇರಿಗಳಿಗೆ ಅಲೆದು ಚಪ್ಪಲಿ ಸವೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಕೆಲವರು ವರುಷದ ಕೂಳು ಮರೆತು ಹರುಷದ ಕೂಳಿಗೆ ಆಸೆ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ನೀತಿಗೆಟ್ಟ ಸರ್ಕಾರಗಳು ರೈತರನ್ನು ದುಡ್ಡಿರುವ ದೊಡ್ಡವರ ಕಾಲು ನೆಕ್ಕುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು,ನಾವುಗಳು ಅವರಿಗೆ ಇದರ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ನಮ್ಮ ಹಸಿವನ್ನು ಇಂಗಿಸಿದ ರೈತರು ಅಳಿವಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರಬೇಕಾದರೆ ಅವರನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದು ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ. ದೇಶದ ಬೆನ್ನೆಲುಬಿಗೆ ನಾವು ಕೊಡುವ ಒಂದು ಉಡುಗೊರೆ. ಎಲ್ಲರು ಕೂಗಿ ಹೇಳಿ “ಇರುವ ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ದಿಸಿ, ಹೊಸ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ”ಎಂದು.