ಯಾಕಿನ್ನು ಅಪ್ಡೇಟ್ ಆಗಿಲ್ಲ?!!!

Note: Purely Sarcastic!!!

 

ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೇಜಾರು ಕಳೆಯೋದಕ್ಕೆ ಈ ಊರಲ್ಲಿರೋದು ಮೂರು ಮಾಲ್ ಗಳು ಬಿಟ್ರೆ, ಪ್ರಶಾಂತವಾದ ಸಮುದ್ರ. ಜೊತೆಗೆ ಯಾರಾದ್ರೂ ಬರ್ತಾರ ಅಂತ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದವನೇ ಆದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯೊಬ್ಬನ ಕೇಳಿದ್ರೆ ಫೋನು ಲಾಪ್ಟಾಪ್ ಬಿಟ್ಟು ಎದ್ದೇಳಂಗ್ ಕಾಣ್ಲಿಲ್ಲ ಆಸಾಮಿ. “Game of Thrones season 7 ಶುರುವಾಗಿದೆ, ನೋಡೋದ್ ಬಿಟ್ಟು ನೀನೇನು ಗುರು ಬೀಚ್ ಅಂತ ಮೂರೊತ್ತು ಅಲ್ಲೇ ಇರ್ತೀಯಾ.. ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಆ ಕನ್ನಡ ಬುಕ್ ಗಳನ್ನ ಓದೋದ್ ಬಿಟ್ಟು ಈ ಸೀರಿಸ್ ನೋಡು, heavy adventurous ಆಗಿದೆ” ಅಂತ ಲಾಪ್ಟಾಪ್ ನೋಡುತ್ಲೇ ಹೇಳ್ದ.

***

ಈ ವೇಗಮಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಕಿರುತೆರೆಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗೋ ಹಾಗೆ ಕಾಣ್ತಿದೆ. ದೊಡ್ಡ ಸಿನಿಮಾ ಪರದೆ ಚಿಕ್ಕ ಟಿವಿಗೆ ಮೀಸಲಾಗೋಯ್ತು, ಈಗ ಅದರಿಂದ ಸಣ್ಣ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇಳಿದು ಹೋಯ್ತು. So, ಚಿಕ್ಕದಾಗಿರದೇ ಇರೋದು ಬ್ಯಾಡವೇ ಬ್ಯಾಡಾ…ಅನ್ನೋದು ಈ ಕಾಲದ ಘೋಷಣೆ.

ಎಲ್ರೂ ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ರೆ ಸಾಕಲ್ವ – ಅವೇ ಟೇಕು ರೀಟೇಕುಗಳು ಸ್ಪೆಷಲ್ ಎಫೆಕ್ಟ್‌ಗಳೆಲ್ಲ ಇರೋವಾಗ ಅದರ ಮುಂದೆ ಬಯಲು ಸೀಮೆಯಲ್ಲಿನ ನಾಟಕ ಯಾವ ಮೂಲೆಯ ಲೆಕ್ಕ. ಒಂದೂವರೆ ಘಂಟೇಲಿ ಹಾಲಿವುಡ್ ಸಿನಿಮಾಗಳು ನೋಡೋಕ್ ಸಿಗೋವಾಗ ಈ ಲಕ್ಷ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ಫಾರಿನ್ ಟೂರ್ ಮಾಡೋ ಗೋಜಿಗೆ ಯಾಕೆ ಹೋಗ್ಬೇಕು ಅಲ್ವಾ..

ಇಡೀ ರಾಮಾಯಣನ ಮೂರು ಘಂಟೆ ಸಿನೆಮಾ ಹೇಳುತ್ತೆ, ಪಾಪ ಯಾಕೆ ಆ ಕುವೆಂಪುರವರು ರಾಮಕೃಷ್ಣಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕೂತು ರಾಮಾಯಣ ದರ್ಶನಂ ಬರೀಬೇಕಿತ್ತು. ಅದೂ ಸಾಲ್ದೂ ಅಂತ ವೀರಪ್ಪ ಮೊಯಿಲಿ ಯಾಕೆ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಒಂದು ವರ್ಷನ್ನನ್ನ ಕುಟ್ಟಬೇಕಿತ್ತು. ಒಂದೇ ರಾಮಾಯ್ಣ ಅದನ್ನ ಹೇಳೋಕ್ ಹತ್ತಾರ್ ಭಾಷೇನಾದ್ರೂ ಯಾಕ್ ಬೇಕು, ಎಲ್ಲಾನು ಇಂಗ್ಲೀಷಿಗೆ ಟ್ರಾನ್ಸ್ಲೇಟ್ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಆಯ್ತು, ಯಾಕಂದ್ರೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ನಲ್ಲೇ ಓದ್ತೀವಲ್ಲ! ಆ ನಾರಾಯಣಪ್ಪ ಯಾಕೆ ಕುಮಾರವ್ಯಾಸ ಭಾರತ ಬರೆದ, ಅದೂ ಸಾಲ್ದೂ ಅಂತ ಭೈರಪ್ಪನೋರು ಯಾಕೆ ತಮ್ಮ ಪರ್ವ ಕೊರೆದ್ರು? ಆ ಕಾರಂತ್ರು ನಲವತ್ತರ ಮೇಲೆ ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆದ್ರಂತಲ್ಲ ಅದ್ರಿಂದ ಏನಾಯ್ತು?

ಯಾರೂ ಓದದ ಕೇಳದ ಕಂದಪದ್ಯಗಳು ಬೇಡವೇ ಬೇಡ. ರಗಳೆಗಳ ರಗಳೆ ಹಾಗೇ ಇರಲಿ. ಚಂಪೂ ಕಾವ್ಯ ಅಂತಂದ್ರೆ ಏನು? ಷಟ್ಪದಿ-ಗಿಟ್ಪದಿ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ಇರಲಿ‌. ದೊಡ್ಡ ನಾವೆಲ್ಲುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಈ ಸರ್ತಿ ಛಳಿಗಾಲಕ್ಕೆ ಸುಟ್ಟು ಮೈ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಜನಪದ ಗೀತೆ ಹಳ್ಳಿಯೋರ್ ಗಾಥೆ ನಮಗಲ್ಲಪ್ಪ.
‘ಹೊನ್ನ ಗಿಂಡಿಯ ಹಿಡಿದು ಕೈಯಲಿ…’ ಅಂದ್ರೆ ಏನ್ರಿ, ಈ ಚೆನ್ನೈ ನಲ್ಲಿ ಗಿಂಡಿ ಇದೆಯಲ್ಲ ಅದಾ? ಆ ಡಿವಿಜಿ ಅವರಿಗೆ ಏನಾಗಿತ್ತು, ಅಷ್ಟೊಂದಾ ಬರೆಯೋದಾ? ಲೈಫು ಅಂದ್ರೆ ಸಿಂಪಲ್ಲು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ವ ಅವ್ರಿಗೆ?ವಚನಾ – ಯಾರಿಗ್ ಯಾರ್ ಕೊಡೋ ಭಾಷೇ ಅದೂ? ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಇರೋ ಲೈಬ್ರರಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮಾಡಿ ಆನ್‌ಲೈನ್‌ಗೆ ಹಾಕಿ ನಾವು ಓದ್ತೀವಿ.

ನಾವೇನೂ ಓದೋದಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ನಮ್ ಫ್ಯಾಷನ್ನ್ ಸಾರ್. ನಮ್ಮ ಸರ್ವತೋಮುಖ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ನಮ್ ನಮ್ ಮೊಬೈಲು-ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್‌ಗಳೇ ಸಾಕು ಸಾರ್. ಎರಡೇ ಎರಡು ಸಾಲಲ್ಲಿ ಹೇಳದ ಕಥೆ ಅದೂ ಕಥೇನಾ?

ನಮ್ಮ ಭಟ್ರ ಶೈಲೀಲಿ ಒಂದ್ dialogue ಹೊಡಿತೀನಿ ಕೇಳಿ, “ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ಮಂದಿ ಅದೀವಿ ನಾವು ಕನ್ನಡ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಲ್ಲ, ಕನ್ನಡ ಕಾನ್ಸರ್ಟ್ ಬ್ಯಾಡವೇ ಬ್ಯಾಡ. ನಾವ್ ಇತ್ಲಾಗ್ ಕನ್ನಡ ಪ್ರೊಗ್ರಾಮ್ ನೋಡಲ್ಲ, ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕಾನ್ಸರ್ಟ್ ತಿಳಿಯಲ್ಲ.
ಹಗ್ಲೂ ರಾತ್ರೀ ದುಡ್ದೂ ದುಡ್ದೂ, Strainನಿಂದ ಸೊರಗಿರೋ ಭುಜಕ್ಕೆ ಅಮೃತಾಂಜನ್ ಸ್ಟ್ರಾಂಗ್ ಲೇಪಿಸ್ಕೊಂಡು,
ನಲವತ್ತ್ ಆಗೋಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ Diabetes ತಗಲಾಡಿಸ್ಕೊಂಡ್
ನರನಾಡಿಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕೊಬ್ಬು-ಕೊಲೆಸ್ಟ್ರಾಲ್ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡು
ನಮ್ಮೂರಿನ ದನಕಾಯೋ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋರಿಗಿಂತ
ಐದೇ ಐದು ವರ್ಷ ಹೆಚ್ಗೆ ಬದುಕಿಬಿಟ್ರೆ ಸಾಕು ನೋಡಪ್ಪ”
ಹೆಂಗಿದೆ? ನಿಮ್ಮ್ ಕಾಮೆಂಟ್ ಹಾಕಿ, ಸಕತ್ತಾಗಿದೆ dialogue ಅಂತ ಬರೀರಿ. ನಿಮಗೆ ನಾನ್ ಕಾಮೆಂಟ್ ಹಾಕ್ತೀನಿ, ನನಗೆ ನೀವ್ ಹಾಕಿ. ಆನ್ಲೈನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧ ಹಂಗೇ ಬೆಳೀಲಿ.

***

ನಿಮ್ಮ್ ಕಡೆ ಮಕ್ಳು ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಮಾತಾಡ್ತಾವಾ? ಎಲ್ರೂ ಅತ್ತಂಗೇ ಅಳ್ತಾವಾ ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕೂ ಬೇರೆ version ಏನಾದ್ರೂ ಬಂದಿದೆಯಾ? ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮವೇ ಬ್ಯಾಡ ಅಂತ ಕೋರ್ಟುಗಳೇ ತೀರ್ಪು ಕೊಟ್ವಂತೆ? ಅಂದ ಹಾಗೆ ಪ್ರಪಂಚದ ಸಾವ್ರಾರು ಭಾಷೆ ಫೈಲುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಡಿಲ್ಲೀಟ್ ಮಾಡಿ ಬಿಡಿ, ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಒಂದೇ ಸಾಕು. ಇನ್ನೂ ಈಗ್ತಾನೆ ಕಣ್ಣ್ ಬಿಟ್ಟು ನೋಡ್ತಾ ಇರೋ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಲೋಕಲ್ ಸಿಲಬಸ್ ಬೇಡ ರೀ, ಸಿಬಿಎಸ್ಸಿ-ಐಸಿಎಸ್ಸಿ ಕೊಡ್ಸಿ. ದೊಡ್ಡ ಸ್ಕೂಲಲ್ಲಿ ಓದ್ಸಿ ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯರಾಗ್ತಾರೆ. ಪಬ್ಲಿಕ್ ಸ್ಕೂಲ್ ಅಂತ ಹೆಸ್ರು ಇಟ್ಕೊಂಡಿರೋ ಪ್ರೈವೇಟ್ ಸ್ಕೂಲ್‌ಗಳೇ ಚೆಂದ. ವರ್ಷವಿಡೀ ಇರೋ ಉರಿಬಿಸಿಲಲ್ಲೂ ಮಕ್ಳು ಟೈ ಕಟ್ಟಿ blazer ಹಾಕ್ಲಿ, ಎಷ್ಟ್ ಚೆಂದ ಕಾಣ್ತಾರೆ ಗೊತ್ತಾ? ಅಮ್ಮ-ಅಪ್ಪ ಅನ್ನೋಕ್ ಮುಂಚೆ ಮಮ್ಮೀ-ಡ್ಯಾಡೀ ಅನ್ನಲಿ ಆಗ್ಲೇ ನಮಗೊಂದ್ ಘನತೆ. ಅಯ್ಯೋ ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಮಕ್ಳು ಓಡಾಡೋದು ಉಂಟೇ, ಕೈ ಕಾಲ್ ಸವದು-ಗಿವದು ಹೋದ್ರೆ ಕಷ್ಟಾ – ಹೋಗ್ ಕಾರಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟ್ ಬನ್ನಿ, ಏನು?‌.

ಅವನ ಆ ಮೂರು ಮಾತುಗಳು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನ ಒಳಗೊಂಡಿದ್ವಾ.. ಉಫ್$$$$!!!! ತಪ್ಪ್ ಮಾಡ್ಬಿಟ್ವಿ ಸಾರ್ ನಾವು, ಇನ್ನೊಂದ್ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷ ಬಿಟ್ಟು ಹುಟ್ಟಬೇಕಿತ್ತು. ನಮ್ಮ್ ಜನರೇಷನ್ನಲ್ಲಿದ್ದಷ್ಟು ಟೆನ್ಷನ್ನ್ ಇವಾಗ ಎಲ್ಲಿದೆ ಹೇಳಿ. ಎಲ್ಲ ಬೆರಳ ತುದಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತೆ, ಅಂಬಾನಿ ಸಾಹೇಬ್ರು Jio ಭಾಗ್ಯ ಬೇರೆ ಕೊಟ್ಟು ಜೀವನ ಸುಲಭ ಮಾಡಿದಾರೆ, ಆ ಯಪ್ಪನ ಹೊಟ್ಟೆ ತಣ್ಣಗಿರಲಿ..

Posted in ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಪಿಡುಗು | Leave a comment

ಕಣ್ಣ ಭಾಷೆ!

ಅತೀ ಒರಟರಲ್ಲಿ ಒರಟರಿರೋ ಜನಗಳ ಪೈಕಿ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯೂ ಒಂದು. ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ (Thank-you)’ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಪದಗಳ ಬಳಸದೇ ದಿನವನ್ನೇಕೆ ವರ್ಷಗಳನ್ನೇ ಕಳೆಯಬಹುದು. ನಮ್ಮ ಊರು ದೇಶಗಳಲ್ಲೇ ಪರದೇಶಿಗಳಾದ ನನ್ನಂತಹವರು ಕಲಿತ ಯಾವುದೋ ಒಂದಿಷ್ಟು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಪದಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದು ಸಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ’ ಎಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ಹೆಚ್ಚು ಎಂದರೆ ‘ನೋ ಮೆನ್ಷನ್’ ಅನ್ನೋದು ನಮ್ಮ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು, ‘ಯು ಆರ್ ವೆಲ್ ಕಂ’ ಅಂತ ನಾಲಿಗೆ ಮೇಲೆ ಹೊರಳಲೊಲ್ಲದು. ನನ್ನ ಈ ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ’ಗಳನ್ನು ತಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಯಾವುದೇ ಪರಿಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅಳತೆ ಮಾಡಲಾಗದಿರುವ  ಆ ಸರಳ ಹಾಗೂ ಮುಗ್ಧರ ಮುಂದೆ, ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟು ಆಡುವ ಮಾತುಗಳಿಗಿಂತ ಕಣ್ಣಿನ ಭಾಷೆಗೇ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆ.. ಇವತ್ತಿಗೂ ಅದು ನಮಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು.

‘ತಾಯೀ, ಮೇಷ್ಟ್ರು ಮೊಮ್ಮಗಾ ಬಂದವ್ನೆ, ಊಟಕ್ಕ್ ಬಡಸವ್ವ, ಕುಡ್ಯಕ್ಕೆ ವಸಿ ಮಜ್ಗೆ ಕೊಡವ್ವ..’ ಎನ್ನೋ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ಔದಾರ್ಯತೆ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತದೆ. ಅಂತವರ ಮುಂದೆ ನಾನು ಹಲ್ಲು ಗಿಂಜಿ ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ ಎಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಆ ಔದಾರ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟಂತಾಯಿತೇ?  ಅವರ ದೊಡ್ಡತನದ ಮುಂದೆ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ನಾಗರಿಕ ಪ್ರಪಂಚದ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕಟ್ಟಿಹೋಗುತ್ತವೆ.  ನಮ್ಮೂರಿನ ಓದುಬಾರದ ರೈತರು ತಾವು ಬೆಳೆದ ಬೆಳೆ, ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಹಣ್ಣು ಹಂಪಲುಗಳು, ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಚೌಕಾಸಿ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ನಾನು ಕಾಣೆ.

ಹಾಗೇ ಊರೂರು ತಿರುಗುತ್ತಾ, ಅಲ್ಲಿಲ್ಲಿ ಹೊರಗಿನ ಪರಿಸರವನ್ನು ನೋಡಿ ಕಲಿಯುತ್ತಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ-ವೆಲ್‌ಕಮ್’ ನನ್ನ ಮನೆಯ ಮಾತಾಗತೊಡಗಿದ್ದವು. ಕಲಿತದ್ದು ತುಸು ಹೆಚ್ಚೇ ಎನ್ನುವಂತೆ ನನಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟಬಡಿಸಿದವರಿಗೂ, ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥ ಕೊಟ್ಟವರಿಗೂ  ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ’ ಎಂದು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಹೇಳಿ ನಾಲಿಗೆಯ ತುದಿ ಸುಟ್ಟವರಂತೆ ಮುಖ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮನದಲ್ಲೇ ಹಳಿದುಕೊಂಡ ದಿನಗಳು ಬಹಳ ಹಳೆಯವೇನಲ್ಲ. ಇವತ್ತಿಗೂ ಈ ಕಡೆ Corporate ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ’ವನ್ನು ಬಳಸಲು ಬರದೇ, ಅತ್ತ ನಮ್ಮದೇ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಲಿಯದೇ ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ತೊಳಲಾಡಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಎಷ್ಟು ಬೇಕಾದರೂ ಸುಧಾರಿಸಲಿ, ಸುಧಾರಿಸುತ್ತಲೇ ಇರಲಿ, ನಾನು ಬಳಸುವ ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ-ವೆಲ್‌ಕಮ್-ನೋ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್’ ಮುಂತಾದ ಪದಗಳಿಗೆ ಜೀವ ಮೂಡಿಸುವ ಕಲೆ ನನ್ನಲ್ಲಿನ್ನೂ ಮೈಗೂಡಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು.

ಮಾನವ ಸಹಜವಾದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಕೃತಜ್ಞತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುವುದೂ ನಮ್ಮ ಸಂವಹನದ ಒಂದು ಮುಖ್ಯವಾದ ಅಂಗ. ಅದನ್ನು ಬೇರೆಬೇರೆ ಪರಿಸರ, ಹಿನ್ನೆಲೆ ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ರೂಢಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗಿದ್ದಾಗ ಉತ್ತರದ ಆಚಾರ-ವಿಚಾರಗಳು ದಕ್ಷಿಣದವರಿಗಿಂತಲೂ, ಪೂರ್ವದ ವೈವಿಧ್ಯತೆಗಳು ಪಶ್ಚಿಮದವರಿಗಿಂತಲೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಅದೊಂದು ಸಹಜವಾದ ಅಂಶ. ಸರಿ, ನನಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾಗುವ ನಡವಳಿಕೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಮತ್ತೊಂದು ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಬಲವಂತವಾಗೇಕೆ ಹೇರಬೇಕು? ಹಾಗೂ ಅಲ್ಲಿನವರಿಂದ ದೊರಕಬಹುದಾದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನೇಕೆ ಇಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕು? ನಾನು ಹೋದಲ್ಲಿ ಬಂದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ದೇಶೀಯ (native) ಪರಿಸರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗೋದೇನೋ ನಿಜ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಪರಿಧಿಯಿಂದಾಚೆಗಿರುವ ದೊಡ್ಡದಾದ ಸಮೂಹ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ನಡವಳಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕೋ ಅಥವಾ ನನ್ನಂತೆ ಅವರಿರಲಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೋ?!! Confusion!

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ, ಇನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ನಮ್ಮೂರುಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಯಾರೂ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ (explicit) ‘ಧನ್ಯವಾದ’ಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸೋದಿಲ್ಲ. ‘ಬಹಳ ಧನ್ಯವಾದಗಳು…’ ಎನ್ನೋ ಮಾತು ನಮಗೆ something unusual ಅನಿಸುತ್ತೆ, ಅದರ ಬದಲಿಗೆ ಒಂದು ತುಂಬಿದ ದೈನ್ಯ ನೋಟ ಹಲವಾರು ಪದಗಳನ್ನು ಅವ್ಯಕ್ತವಾಗಿ (implicit) ಹೊರಹಾಕಬಲ್ಲವು – ಅದು ಒಬ್ಬ ಓದು ಬಾರದ ರೈತನ ನೋಟವಿರಬಹುದು, ಮಾತು ಬಾರದ ಮಗುವಿರಬಹುದು, ಬೆಕ್ಕು ನಾಯಿಗಳಂತ ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳಾಗಬಹುದು.   ಪದಗಳ ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಒದ್ದಾಡುವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ, ನಾವು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ವ್ಯಕ್ತಗೊಳಿಸಲು ಖಂಡಿತ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.  ಪದಗಳನ್ನು ಮೀರಿದ ಸಂವಹನದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಖುಷಿಯೆ ಬೇರೆ! SMS  ಇಂದ ವಾಟ್ಸಾಪ್, alphanumeric smiley ಇಂದ graphic emoticons ವರೆಗೂ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಾಗಿದ್ದರೂ ಸಂವಹನ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಏನೋ ಕೊರತೆ ಇರುವಂತೆ ಭಾಸ ಯಾವಾಗಲೂ ಇದ್ದದ್ದೇ..

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹಲವೆಡೆ ಜನಗಳು ಪತ್ರ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಪತ್ರಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಉಡುಗೊರೆಗಳ ವಿನಿಮಯ ನಡೆಯುತ್ತದೆ – ಹೀಗೆ ಕೊಟ್ಟುತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ‘ಧನ್ಯವಾದ’ದ ಕುರುಹಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ’ ಎನ್ನುವ ಪದದ ಬಳಕೆ ಎಲ್ಲೂ ಆಗೋದಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ, ಉಪಕಾರ ಸ್ಮರಿಸಲು ಎದುರುಗಿದ್ದವರ ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ‘ನಿಮ್ಮ ಉಪಕಾರವನ್ನು ಹೇಗೆ ತೀರಿಸಬೇಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ’, ಅಥವಾ ‘ನಿಮಗೆ ನಾವೆಂದೂ ಅಬಾರಿ’ ಎಂದರೆ ಆಗಿಹೋಯಿತು. ಈ ಉಪಕಾರವನ್ನು ಋಣ ಎಂದುಕೊಂಡರಂತೂ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು, ಅದು ಜನ್ಮಜನ್ಮಕ್ಕೂ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಬರುವಂತಾಗುತ್ತದೆ, ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲೇ ‘ಯಾವ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ನೀವೇನು ಆಗಿದ್ದಿರೋ, ಇಂದು ದೇವರ ಹಾಗೆ ಬಂದು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದಿರಿ, ನಿಮ್ಮ ಋಣವನ್ನು ನಾವು ಹೇಗೆ ತೀರಿಸಬೇಕೋ?’ ಎನ್ನುವ ಮಾತುಗಳು ಹೊರಬರಬಲ್ಲವು.

‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಮಚ್’, ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ ಸೋ ಮಚ್’, ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ ವೆರಿಮಚ್’ ಎನ್ನುವಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮೆಟ್ರಿಕ್ ಮೂಲಮಾನಗಳು ಸೋತುಹೋಗುತ್ತವೆ, ಯಾವುದರ ತೂಕ ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ಎಂದು ಅಳೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ವಿಫಲನಾಗಿದ್ದೇನೆ – ಅದು ನಿಜ – ಏಕೆಂದರೆ ಉಪಕಾರವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕೇ ವಿನಾ ಅದನ್ನು ಅಳತೆ ಮಾಡಲಾದೀತೇ? ಹೀಗೆ ಉದ್ದಗಲಗಳಿಗೆ ನಿಲುಕದ, ಸೀಮಾತೀತ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಪದಗಳಿಲ್ಲದೆಯೇ ಕಣ್ಣಿನಿಂದಲೇ ಸೂಚಿಸುವ ಹಳ್ಳಿಗರು ಬಹಳ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಹೇಳಬೇಕಾದುದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಷ್ಟು ನಾಜೂಕುಗಳು ಅವರಲ್ಲಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವರು ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹೊರಹಾಕುವಲ್ಲಿ experts.

ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಂವಹನವಾಗುವ ಭಾಷೆಯ ಪರಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಪದಲಾಲಿತ್ಯಗಳಿಗಿಂತಲೂ, ಪದವೇ ಇಲ್ಲದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟ ಬಹುದಾದ ಭಾವನೆಗಳ ಅಲೆಗಳು ಬಹಳ ದೂರ ಹೋಗಬಹುದಾದುದು.. ಅಲ್ಲವೇ!

ಧನ್ಯವಾದಗಳು (Thank-you ಅಂತ ಖಂಡಿತ ನಾ ಹೇಳಿಲ್ಲಾ :p )

Posted in ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿ | Leave a comment

ಯುಗಾದಿ : ಅಂದು-ಇಂದು

ಯುಗಾದಿ – ಚೈತ್ರ ಮಾಸದ ಮೊದಲ ದಿನ . ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ವರುಷದ ಹರುಷ. ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ ಶಾಸ್ತ್ರದ  ಪ್ರಕಾರ ಇಂದು ಅಶ್ವಿನಿ ನಕ್ಷತ್ರಕ್ಕೆ ಸೂರ್ಯ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಗಿಡ ಮರಗಳು ಚಿಗುರೊಡೆಯಲಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ದಿನವನ್ನು ವರ್ಷಾರಂಭ ಎಂದು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಮಾಹಿತಿಗಳು , ಯುಗಾದಿಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಗಳೆಲ್ಲ ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ತಿಳಿದು ಬಂದದ್ದು. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಯುಗಾದಿಯೆಂದರೆ ಹೊಸಬಟ್ಟೆ-ಒಬ್ಬಟ್ಟು ಎಂದಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತಿದ್ದುದ್ದು. ಯುಗಾದಿಯೆಂದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಭ್ರಮ-ಸಡಗರ. ತಿಂಗಳ ಮುಂಚೆಯೇ ಹಬ್ಬದ ತಯಾರಿ ಶುರುವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆಯ ಭಾಗ್ಯ ಬರುತ್ತಿದ್ದುದು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಮೂರೇ ಬಾರಿ. ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ, ದೀಪಾವಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಯುಗಾದಿಗೆ‌. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಹಬ್ಬ ಅಂದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ವಿಶೇಷವಾಗಿತ್ತು. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇಬ್ಬರು ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸಾಮಾಗ್ರಿಗಳ ದೊಡ್ಡ ಪಟ್ಟಿಯೇ ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಬ್ಬದ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಯಾರಿಗೂ ನಿದ್ದೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸೂರ್ಯೋದಯಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆಯೇ ಬಿಸಿ ಹರಳೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಮೈಗೆ ಹಚ್ಚಿ ಮಾಲೀಷ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದರು ಅಪ್ಪ. ಮಹಡಿಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಪೈಲ್ವಾನರಂತೆ ಫೋಸ್ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಪ್ಪ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಮಾವಿನ ತೋರಣ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಸಮನಾದ ಚಿಗುರೆಲೆಗಳನ್ನು ಆಯ್ದು ಕೊಡಬೇಕಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಪೂಜೆ ಮುಗಿಸಿ, ಬೇವು ಬೆಲ್ಲವನ್ನು ಕೈಗಿತ್ತು “ಬೇವಿನ ಎಲೆ ಬಿಸಾಡಿದ್ರೆ ದೇವ್ರು ಕಣ್ಣು ಕಿತ್ಕೋತಾರೆ” ಅಂತ ಗದರಿಸುತ್ತಿದರು. ಇನ್ನು ಒಬ್ಬಟ್ಟು ತಯಾರಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಅರ್ಧ ಹೂರಣವೇ ಖಾಲಿಯಾಗಿರುತಿತ್ತು. ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತು ಹಬ್ಬದೂಟ ಸವಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಖುಷಿಯೇ ಬೇರೆ. ಊಟ ಮಾಡಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಲು ಮನೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆ ಮನೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ರಾತ್ರಿಯೇ.. ಬಾಲ್ಯದ ಅಭೂತ ಪೂರ್ವ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಯುಗಾದಿಯೂ ಒಂದು.
ಆಧುನಿಕತೆಯ ಹೊರತೆಯೋ, ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯ ಬದಲಾವಣೆಯೋ, ಈ ನಡುವೆ ಯುಗಾದಿಯು ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ತನ್ನ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸತ್ವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆಯೇನೋ ಅನ್ನೋ ಭಾಸ. ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ mandatory shopping ಮಾಡೋ ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಯುಗಾದಿಗೆ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ಕೊಡಿಸಿದಾಗ ಆಗೋ ಖುಷಿಯ ಅನುಭವವೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಕಟ್ಟೋ ತೋರಣವೂ ಕೂಡ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್! ಹಣ-ಹೆಸರಿನ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತ ಕುಟುಂಬದ ಜೊತೆಗಿನ ಬಂಧವನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲ ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಮೊನ್ನೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೇಗಿದೆ ಹಬ್ಬದ ತಯಾರಿ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ “ಏನೋ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಹಬ್ಬ ಮಾಡಲೇಬೇಕಲ್ಲ ಅಂತ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೀವಿ ಅಷ್ಟೇ” ಎಂದು ಹತಾಶೆಯ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಹಬ್ಬವೆಂದರೆ ಊಟ ನಿದ್ದೆ ಬಿಟ್ಟು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮಮ್ಮ ಕೂಡ ಇಷ್ಟೊಂದು ನಿರುತ್ಸಾಹಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಸಂದೇಶದಲ್ಲಿನ ಇಮೋಜಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಉತ್ಸಾಹ ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ.
ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸೋದು ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕಾಗಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳು, ಒತ್ತಡಗಳು, ನೋವುಗಳಿಂದ ಒಂದು ದಿನ ದೂರವಿರಲು, ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಮನದಾಳದಿಂದ ಮಾತನಾಡಲು.. ಇವೆಲ್ಲರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು, ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಿರಲು ಬಿಡಬಾರದು. ಆ ಮುಗ್ಧತೆ ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾದರೆ ನಾವು ಮೃಗಿಗಳಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. Dont let the kid within you to grow.. ಆನಂದಿಸಿ, ಅನುಭವಿಸಿ, ವಿಜೃಂಭಿಸಿ..


ಸರ್ವರಿಗೂ ಯುಗಾದಿ ಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಷಯಗಳು..

Posted in ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿ, ಬಾಲ್ಯವೆನ್ನೋ ಮಾಯೆ | Leave a comment

ಬಿಡಿಎ ಎಂಬ ರಕ್ಕಸ!

“ಅಲ್ಲಾ, ನೀವೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಅವರನ್ನ ಒಳಗಡೆ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡೋಕ್ ಬಿಟ್ರಿ? ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ನಿಂತುಕೊಂಡಿದ್ದಿದ್ರೆ ಅವರೇನು ಮಾಡೋಕಾಗ್ತಿತ್ತು?”
“ಏನ್ ಮಾಡೋದಪ್ಪಾ, ಮುಂಡೇವು ದುಡ್ಡು ಅಂದ್ರೆ ಬಾಯಿ ಬಿಡ್ತಾವೆ, ಅದೂ ಅಲ್ದೇ ಅವ್ರೆಲ್ಲ ಎಕರೆಗಟ್ಲೆ ಜಮೀನು ಮಡ್ಗಿರೋರು, ನಂದು ಒಂದು 10 ಕುಂಟೆ ಅದೆ ಅಷ್ಟೆಯಾ, ಊರೆಲ್ಲ ಒಂದಾದ್ರೆ ನಾನ್ ತಾನೆ ಏನ್ ಮಾಡಕ್ಕಾಯ್ತದೆ ಹೇಳು”
“ಆದ್ರೂ…. ಇರೋ ಜಮೀನೆಲ್ಲ ಕೊಟ್ಬಿಟ್ರೆ ಜೀವನ ಹೆಂಗೆ ತಾತ?”
“ಅದೆಷ್ಟೋ ದುಡ್ಡು ಕೊಡ್ತಾರಂತೆ ಮಗಾ, ಕೊಟ್ಟಷ್ಟು ಕೊಡ್ಲಿ, ತರಕಾರಿ ಗಾಡಿನೋ, ಟೀ ಅಂಗಡೀನೋ ಮಾಡ್ಕಂಡು ಜೀವನ ತಳ್ಳೋದು ಅಷ್ಟೆಯಾ”
ಬೆಂಗಳೂರಿನ  ಹೊರವಲಯದಲ್ಲಿರೋ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾಗಿ (ಮಾಜಿ)ರೈತರೊಬ್ಬರ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡುವಾಗ ಅವರ ಬಾಯಿಂದ ಬಂದ ಮಾತುಗಳಿವು. ಹೌದು ನಾವು ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇರೋದು ‘ಬೆಂಗಳೂರು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರ’ದ ಬಗ್ಗೆ. ಈ ಬಿಡಿಎ ಅನ್ನೊ ಭೂತ ಸರ್ಕಾರದ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಬೀಸಿರೋ ಬಲೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದ ಅನೇಕ ಅಸಹಾಯಕ ರೈತರ ಅಳಲೂ ಕೂಡ ಇವೆಯೇ. ಹಾಗೆಯೇ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿ ಕಲೆ ಹಾಕಿದಾಗ ಒಮ್ಮೆ ವಿಸ್ಮಿತನಾದೆ. ನಾಡಪ್ರಭು ಕೆಂಪೇಗೌಡ ಬಡಾವಣೆಯ ಯೋಜನೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಾದೀನವಾಗಿರೋದು ಬರೋಬ್ಬರಿ 4800 ಎಕರೆಗಳಷ್ಟು ಉಳುಮೆ ಜಮೀನು!  ನಗರದಿಂದ 20 ಕಿ.ಮೀ ಆಚೆಯಲ್ಲಿರುವ ಸುಮಾರು 30 ಹಳ್ಳಿಗಳು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಅಣಿಯಾಗಿರೋದನ್ನು ನೋಡಿ ಅಚ್ಚರಿಯಾಯಿತು. ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಗಾದರೆ ನಮ್ಮಪ್ಪ, ಲಾಯರ್ – ರೆಜಿಸ್ಟರೇಷನ್ ಕಛೇರಿ ಅಂತ ಯಾಕೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಇರುವ ಒಂದು ಸೈಟ್ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವರು ಇಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟರೆ, ಇನ್ನು ಹತ್ತಾರು ಎಕರೆ ಜಮೀನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವರ ಪಜೀತಿ ಏನು?

bda1
ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ರಾಗಿ ಭತ್ತ ತೆಂಗು ಬೆಳೆಯೋ ಈ ಜಮೀನುಗಳೆಲ್ಲ ಇಂದು ಜೆಸಿಬಿಗಳ ಅಟ್ಟಹಾಸಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಬಟಾಬಯಲಾಗಿ ಕೂತಿವೆ. ಮೈಸೂರು ರಸ್ತೆಯ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ನೂರಾರು ಎಕರೆ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟುಗಳು, ಹೆಸರಿಗೆ ಬಾರದ ಕಾಲೇಜುಗಳು, ಕೈಗಾರಿಕಾ ಉದ್ಯಮಗಳು ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನಿಂತಿವೆ. ಮುಗ್ದ ರೈತರಿಗೆ ಕೋಟಿಯ ಆಮಿಷವನ್ನೊಡ್ಡಿ , ಧಿಡೀರ್ ಸಾಹುಕರರನ್ನ ಮಾಡುವ ಭರವಸೆಯನ್ನಿತ್ತು ತನ್ನ ಬೇಳೆ ಬೇಯಿಸಿಕೊಂಡಂತಿವೆ ನೀತಿಗೆಟ್ಟ ಸರ್ಕಾರಗಳು. ಸೈಕಲ್ ಕೊಳ್ಳಲೂ ಕಷ್ಟವಿದ್ದ ರೈತರು ಏಕಾಏಕಿ Fortuner ಕಾರ್ ನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ದುರಾಸೆಯಿಂದ, ಅಂಧರಂತೆ ಅನ್ನಕ್ಕೆ ಆಧಾರವಾಗಿರುವ ಜಮೀನನ್ನು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪೂರ್ವಜರು ಮಾಡಿಟ್ಟ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ದುಡ್ಡಿನ ಆಸೆಗೆ ಬಲಿಕೊಡುತ್ತಿರೋ ಮಂದಿ ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಪೈಸೆಗೆ ಪೈಸೆ ಸೇರಿಸಿ ನೆಲೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳೋ ಆಸೆಯಿಂದ ಒಂದೋ ಎರಡೋ ನಿವೇಶನ ಕೊಂಡವರ ಗೋಳು ಯಾವ ಭಂಡ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೂ ಮುಟ್ಟುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದರ ವಿರುದ್ಧ ಭಂಡಾಯ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಲಾಠಿಸೇವೆ, ಜೈಲುವಾಸ ಕರುಣಿಸಿದ್ದೂ ಉಂಟು.
ಇವತ್ತಿಗೂ ಯಾವೊಬ್ಬ ರೈತನಿಗೂ ಪರಿಹಾರದ ಕುರಿತು ನೇರವಾಗಿ ಸರ್ಕಾರದ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಲು ಅವಕಾಶ ದೊರೆತಿಲ್ಲವಂತೆ. ಅಕ್ಷರ ಙಾನವೇ ಇಲ್ಲದ ಅನೇಕರಿಗೆ ನೊಟಿಸ್ ಅಂದರೆ ಏನು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಇದು ಸಾಲದೆ ಇವರ ಮತ ಪಡೆದು ಗೆದ್ದ ಪಂಚಾಯಿತಿ ಸದಸ್ಯರುಗಳು ಇವರ ಮನವೊಲಿಸಲು ಮಧ್ಯವರ್ತಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಧಿಡೀರ್ ಸಿರಿತನದ ಆಸೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು, ಜಮೀನಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಪಡೋದು ತಪ್ಪಿತು ಎನ್ನುವ ಹಲವರು, ಪ್ರಪಂಚವನ್ನೇ ಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲೆವು ಅನ್ನೋ ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಯುವಕರು, ಅಸಹಾಯಕತೆಯಿಂದ ಸುಮ್ಮನಾದ ಮುಗ್ದರು. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಂಡವಾಳ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಸರ್ಕಾರ ಕೊನೆಗೆ ನಾಶ ಮಾಡಲು ಹೊರಟಿರುವುದು ನಮ್ಮ ಪಕೃತಿಯನ್ನು, ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯದ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಲ್ಲ!
ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಬೆಂಗಳೂರನ್ನ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ವಿಸ್ತರಿಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಾದರೂ ಏನು? ನಗರದ ಒಳಗಡೆಯೇ ಇರುವ ಅದೆಷ್ಟೋ ಕೆರೆಗಳು ಒಣಗಿವೆ, ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಸಮಸ್ಯೆಯಂತೂ ಬಗೆಹರಿಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಒಳಚರಂಡಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲಿನ ಆಳುದ್ದ ಗುಂಡಿಗಳು, ಕಸ ವಿಲೇವಾರಿ ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವಾರು ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದರೂ, ನಗರದಿಂದ 20 ಕಿ.ಮೀ ಆಚೆ ಇರುವ ರೈತರ ಜಮೀನನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸೋ ಅವಶ್ಯವಿದೆಯೇ? ನಾ ಕಂಡಂತೆ ಈ ಬಿಡಿಎ ನಿವೇಶನಗಳಿಗೆ ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸುವವರು, ಅದರ ಸವಲತ್ತು ಪಡೆಯುವವರಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಮಂದಿ ನೆರೆ ರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ ವಲಸೆ ಬಂದವರೇ. ಅಲ್ಲಾ ಸ್ವಾಮಿ, ಯಾವುದೋ ಊರಿಂದ ಬರುವವರಿಗೆ comfort life ಒದಗಿಸೋ ಸಲುವಾಗಿ, ನಮ್ಮ ರೈತರ ಹೊಟ್ಟೆ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆಯುವುದು ಯಾವ ಸೀಮೆ ನ್ಯಾಯ?! ಅದೆಷ್ಟೋ ರೈತರು ತಮ್ಮ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿಯೇ ಕಟ್ಟಿರೋ ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿ ಗಾರ್ಡ್ , ಡ್ರೈವರ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರೆ ರೈತರು ಅವಸಾನದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನೋದು ಖಚಿತವಾಗುತ್ತಿದೆ. ‘ರೈತ ಬಾಂಧವರು, ನೇಗಿಲಯೋಗಿಗಳು, ದೇಶದ ಬೆನ್ನೆಲುಬು’ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಭಾಷಣ ಬಿಗಿದವರೆಲ್ಲಾ ನನಗೊಂದು ನಮ್ಮಪ್ಪಂಗೊಂದು ಅಂತ ಸೈಟ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋ ತವಕದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ.
ಹೀಗೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಎಂಬ ಮಂತ್ರ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ರೈತರ ಜಮೀನುಗಳನ್ನು, ಅವರ ಬದುಕುಗಳನ್ನು ಕಬಳಿಸಿ, ಕೆರೆ, ಗಿಡ ಮರಗಳನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಕೊನೆಗೆ ನಾವೆಲ್ಲರು ಮಣ್ಣು ತಿನ್ನಬೇಕಾದೀತು.ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ನಂತರವೂ ಅನೇಕ ರೈತರು ತಮ್ಮ ಪರಿಹಾರ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಮನೆ ಕಛೇರಿಗಳಿಗೆ ಅಲೆದು ಚಪ್ಪಲಿ ಸವೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಕೆಲವರು ವರುಷದ ಕೂಳು ಮರೆತು ಹರುಷದ ಕೂಳಿಗೆ ಆಸೆ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ನೀತಿಗೆಟ್ಟ ಸರ್ಕಾರಗಳು ರೈತರನ್ನು ದುಡ್ಡಿರುವ ದೊಡ್ಡವರ ಕಾಲು ನೆಕ್ಕುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು,ನಾವುಗಳು ಅವರಿಗೆ ಇದರ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ನಮ್ಮ ಹಸಿವನ್ನು ಇಂಗಿಸಿದ ರೈತರು ಅಳಿವಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರಬೇಕಾದರೆ ಅವರನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದು ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ. ದೇಶದ ಬೆನ್ನೆಲುಬಿಗೆ ನಾವು ಕೊಡುವ ಒಂದು ಉಡುಗೊರೆ. ಎಲ್ಲರು ಕೂಗಿ ಹೇಳಿ “ಇರುವ ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ದಿಸಿ, ಹೊಸ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ”ಎಂದು.

Posted in ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಪಿಡುಗು | Leave a comment

ಸಮಸ್ಯೆ-ಅನುಭವ-ಅನುಭಾವ

ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ಸಿನೆಮಾಗಳೇ ಹಾಗೇ, ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ Theme music ಇಲ್ಲದೆ ನಾಯಕನನ್ನ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಪರಿಚಯಸದಿದ್ದಲ್ಲಿ ‘ಇವನ್ಯಾವ ಸೀಮೆ ಹೀರೋ ಗುರೂ’ ಅಂತ ಮೂಗು ಮುರಿಯುವಷ್ಟು ಬೇಡವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ.  ನಾಯಕನು ಪುಂಡರ ಕೂಟವನ್ನು ಹೊಕ್ಕಾಗ, ದುಷ್ಟರನ್ನು ಸದೆಬಡಿಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅಪಾಯದ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕುವಾಗ, ಸುಳಿಯಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿರುವಾಗ ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿ ಮುಂಬರುವ ಅಪಾಯದ ಸುಳಿವನ್ನು, ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯನ್ನು ಹೀರೋಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ನೀಡುವ ಸಿನೆಮಾ ತಂತ್ರವದು. ಇವೆಲ್ಲ ಬರೀ ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನಡೆಯೋದು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ರೂ ನಮ್ಮ ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಹೀಗೆ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ Background music ಬರ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ರೆ ಚಂದ ಇರ್ತಿತ್ತು ಅಂತ ಬಹಳ ಸಲ ಅನಿಸಿದ್ದುಂಟು.  ನಮಗೆ ಬರೋ ತೊಂದರೆಗಳು, ನಾಳೆಯ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಇಂದೇ ಕೇಳುವ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಬಗ್ಗೆ, ದೂರದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಹೊಂಚು ಹಾಕಿ ಕುಳಿತು ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಧರಿಸದ್ದಕ್ಕೆ ದಂಡ ಹಾಕುವ ಪೊಲೀಸ್ ಬಗ್ಗೆ, ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ನಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧ ಸಂಚು ಮಸೆಯುವವರನ್ನು ಕುರಿತು…ಇತ್ಯಾದಿಯಾಗಿ ಸುಳಿವು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಚೆನ್ನಿತ್ತು!

ಬಹುಶಃ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲು ಬೇಕಾದಷ್ಟು  ಸುಳಿವುಗಳು ಇದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ನೋಡುವ, ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮಲಿಲ್ಲವೇನೋ! ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಅವಘಡದಿಂದ ಪಾರಾಗಿ ಹೊರಬಂದ ಮೇಲೆ ಅಥವಾ ನೋವು ಅನುಭವಿಸಿ ಅದರಿಂದ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಅಯ್ಯೋ ಆ ಸುಳಿವು ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು, ಅದನ್ನು ನಾನು ಗಮನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಕೈ ಕೈ ಹಿಸುಕಿಕೊಂಡಿರುವ ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಬಹಳಷ್ಟಿವೆ. ಆದರೆ ಅತಿಯಾಗಿ ಇಂತಹ ಆಘಾತಕಾರಿ ಸಂಗೀತದ ಸುಳಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸಿಕೊಂಡಾಗಲೀ, ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಉತ್ತರವನ್ನೋ ಅಥವಾ ಪರಿಹಾರಗಳನ್ನ ಕಂಡು ಹಿಡಿಯ ಹೋಗವುದೂ ಕೂಡ ಬೇರೊಂದೇ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಎಡೆ ಮಾಡಿಕೊಡುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು. ನೋಡದೇ ಬರುವ ಆಘಾತ, ಗೊತ್ತಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ನಡುವೆ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಉಪಾಯವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಸಾಗಿಸುವುದು ದೈನಂದಿನ ಸವಾಲು ಅಷ್ಟೇ, ಇವರೆಡರ ನಡುವೆ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಚಿಂತೆ ಹಾಗೂ ಚಿಂತನೆಗಳಿರುವಷ್ಟೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದದ್ದು.

ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿರದ ಕೆಲಸವಾಗಲೀ ಬದುಕಾಗಲೀ ಯಾವುದಾದರೂ, ಯಾರಿಗಾದರೂ ಇರುವುದುಂಟೇ?  ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಬರುವುದೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಸುಧಾರಿಸುವುದಕ್ಕೆ, ಮುಂಬರುವ ಇನ್ನೊಂದ್ಯಾವುದೋ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಅನುವು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ, ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಸದಾ ಎಚ್ಚರವಾಗಿರಲು ಪ್ರೆರೇಪಿಸೋಕೆ.  ದೈಹಿಕ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ದೇಹ ಗಟ್ಟಿಯಾಗುವಂತೆ ಮಾನಸಿಕ ಸಂಕಷ್ಟಗಳು ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ಅಷ್ಟೇ ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ.

ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋದರೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಒಂದು ಮಾನಸಿಕ ನೆಲೆಗಟ್ಟೋ ಅಥವಾ ಭೌತಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯೋ ಅನ್ನೊ ಗೊಂದಲ ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ನಾವೇ  ಹುಟ್ಟಿಹಾಕಿದ ಸಂಕೀರ್ಣ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯಬೇಕೋ ಅಥವಾ ನಮ್ಮಿಂದ ನಿವಾರಣೆಯಾಗಬಲ್ಲದನ್ನು ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂದು ಹೇಗೆ ಕರೆಯುವುದು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಗೂ ಪರಿಹಾರವಿದೆಯೇ? ಅಥವಾ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲದ್ದನ್ನೂ ಉತ್ತರವಿರುವಂತಹದ್ದನ್ನೂ ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂದು ಒಂದೇ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಹೇಗೆ ಕರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ? ಹೀಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸಿದಷ್ಟೂ ಸಮಸ್ಯೆ-ಉಪಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಲವಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ತಲೆ ತುಂಬಾ ಹರಿದು ಗೊಬ್ಬರವಾಗಿದೆ.

’ಯೋಚಿಸಿ ಮುಂದೆ ನಡೆ…’, ’ಆಲೋಚಿಸಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡು…’ ಎಂದು ಹೇಳುವುದೇನೋ ಸುಲಭ, ಆದರೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅದು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಿಂದಿನ ಅನುಭವಗಳಿಂದ ಕಲಿತ ಪಾಠಗಳು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ತಂತಾನೆ ಉತ್ತರವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲವಾದರೂ ಅನುಭವದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂದರೆ ಅದು ಕೆಲಸದ ಪೂರ್ವಭಾವಿಯಾಗಿ ಬರದೇ ಕೆಲಸವೆಲ್ಲ ಆದ ಬಳಿಕ ಬರುವಂಥದ್ದು. ಮತ್ತೆ ಅದೇ ರೀತಿಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಆ ಅನುಭವ ಕಲಿಸಿದ ಪಾಠದ ಅಗತ್ಯವೇನೂ ಇರಲಾರದು. ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಜೀವನವೆನ್ನುವುದು ಬರೀ ನಮ್ಮ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಕಲಿಯುವ ಪಾಠಗಳ ಸಂಗ್ರಹ ಎಂದು ಯಾರೋ ದೊಡ್ಡವರು ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸ್ತಾ ತಲೆಗೆ ಹುಳ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಾನಸಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಒಳಗಾಗೋ ಬದಲು ಬಂದ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನ ಪರಿಹರಿಸೋದು ಒಳಿತು ಅಂತ ಸಿನೆಮಾ ಸೋಗಿನಿಂದ ಹೊರ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.

Posted in ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿ | Leave a comment

IT ಹಾಡು-ಪಾಡು

ಅಂದೊಂದು ದಿನ ನಾನು ಕಪಾಟಿನ (cupboard) ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯೋದಕ್ಕೂ, ಅದರ ಒಳಗೆ ನಡೀತಾಯಿದ್ದ ಸಂಭಾಷಣೆಯ ಈ ತುಣುಕು ಕೇಳೋದಕ್ಕೂ ಒಂದೇ ಆಯ್ತು ನೋಡಿ! “…ಬನ್ನಿ ಬನ್ನಿ, ಯಾವಾಗ್ ನೋಡುದ್ರೂ ಐ.ಟಿ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳ ಥರ ಬರೀ ನಿಮ್ಮದೇ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ಇರ್ತೀರಿ, ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬನ್ರೋ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆರಂಭ ಮಾಡೋಣ”

ಎಲಾ ಇವನಾ, ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಇಷ್ಟು ಅಥಾರಿಟಿಯಿಂದ ಮಾತಾಡೋರು ಯಾರಪ್ಪಾ ಅಂತ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದು ನೋಡಿದ್ರೆ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ ಪೆಚ್ಚು ಮೋರೆಯ ದರ್ಶನ ಕೊಟ್ಟು ಕೊನೆಗೆ ಧೂಳಿಡಿದು ಕೂತಿದ್ದ ಕೆಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳು, ಹಳೆಯ ಡೈರಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕಂಡು ಬಂದರು.
ಹಿರಿಯರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದ ‘ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ’ವನ್ನು ಆರಂಭಿಸುವ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿದ್ದವರು ಆ ಮಟ್ಟಿಗೆ ವ್ಯಸ್ತರಾಗಿ ಕಂಡುಬಂದುದು ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಖುಷಿ ತಂದಿತು. ನಾನು ಕಪಾಟಿನ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆಗೆದ ಫಲವಾಗಿ ದಿಢೀರನೆ ಹೆಚ್ಚಿದ ಬೆಳಕನ್ನು ಕಂಡು ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಅದ್ಯಾರಪ್ಪಾ ಭಂಗ ತಂದವರು ಎಂದು ಹುಬ್ಬೇರಿಸುತ್ತಲೇ ನನ್ನತ್ತ ನೋಡಿದ ಪುಸ್ತಕ ಮಹಾಶಯರು, “ಓಹ್, ಏನ್ಸಾರ್ ಬಾಳಾ ಅಪರೂಪ ಆಗಿದ್ದೀರಾ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ!?” ಎಂದು ಒಕ್ಕೊರಲಿನಿಂದಲೇ ತಮ್ಮ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಲೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದನ್ನು ಎಸೆದರು

ನಾನಿದ್ದೋನು, “ಹೌದಲ್ವಾ, ಹೇಗಿದ್ದೀರಾ ಮತ್ತೆ? ಏನು ಸಮಾಚಾರ, ಏನೋ ಗಡಿಬಿಡಿ ನಡೀತಾ ಇರೋ ಹಾಗಿದೆ?” ಎಂದೆ.

ವಯಸ್ಸಾದ ಡೈರಿಯು ಉತ್ತರ ಕೊಡುವ ಹವಣಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, “ಹೀಗಿದೀವಿ ನೋಡಿ, ಸದ್ಯ ಕಳೆದ ಬಾರಿ ನೀವು ಎಗ್ಗಿಲ್ದೆ ಬರೆದು ಗೀಚಿ ಹಾಳೆ ಹರಿದ ಹಾಗೆ ಈ ಬಾರಿ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ, ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಾಳೆ ಉಳಿದಿರೋದೇ ಹೆಚ್ಚು” ಎಂದು ಉತ್ತರಕೊಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅದರ ಜೊತೆಗಾರ, “ಊರ್ ತುಂಬಾ ಎಷ್ಟೊಂದು ಜನ ಇದ್ರೂ ನೋಡಿ ಕೊನೆಗೆ ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಅಂತಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟೇ ಜನ ಬರೋದು!” ಎಂದು ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿತು.

ನಾನು, “ಅದೇನೋ ಐ.ಟಿ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ರಲ್ಲ, ಅವರುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗೇನ್ ಗೊತ್ತಿರೋದು?” ಎಂದೆ ಕೆದಕಿ ನೋಡಿದ್ದಕ್ಕೆ.

ಇಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರ ಮುಖವನ್ನು ಒಬ್ಬರು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಏನ್ ಹೇಳೋದೂ ಬಿಡೋದು ಗೊತ್ತಾಗದೇ ಒಂದು ಕ್ಷಣ Interview ಮುಗಿಸಿ ಫಲಿತಾಂಶಕ್ಕೆ ಕಾಯೋರ ಹಾಗೆ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡ್ತಾ ನಿಂತುಕೊಂಡವು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಲಗಡೆ ಇದ್ದ ಪುಸ್ತಕ ಹೇಳಿತು, “ನಮಗೇನ್ ಗೊತ್ತು ಸಾರ್, ನಾವ್ ನಮಗೆ ಕಂಡದ್ದು ಹೇಳಿದ್ವಿ ಅಷ್ಟೇ, ನೀವುಗಳು ಯಾವಾಗ ನೋಡುದ್ರೂ ತಮ್ಮ ಗುಂಗ್ನಲ್ಲೇ ಇರ್ತೀರಿ. ಆಕಾಶ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದವರಂತೆ ಯಾವಾಗ ನೋಡುದ್ರೂ ನಿಮ್ಮದೇ ನಿಮಗೆ ಅತಿಯಾಗಿ ಹೋಗಿರುತ್ತೆ, ತಾವುಗಳೇ ಅತೀ ಬುದ್ದಿವಂತರು ಅನ್ನುವಂಥ ಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ನೋಡೇ ಇಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೇ ಹಂಗದ್ದದ್ದು!” ಎಂದು ದೊಡ್ಡ ವಾಗ್ದಾಳಿಯೊಂದನ್ನು ಮಾಡಿ ಸುಮ್ಮನಾಯಿತು.

ಅದು ಹೀಗೆಂದಾಗ ಕೂಡಲೇ ನಾನೇನು ಹೇಳೋದು ಅಂತ ತಲೆ ಕೆರೆದು ಏನೂ ಹೊಳೀದೆ, ನಮ್ಮ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಹೇಳೋ ಹಾಗೆ, “ಅದು ನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಅದಕ್ಕೆ ನೀವೇ ಬಾಧ್ಯಸ್ಥರು…ಅದು ಸುಳ್ಳೋ ನಿಜಾನೋ ಅಂತ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಹೋದ್ರೇ ದೊಡ್ಡ ವಾದಾನೇ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತೆ, ಅದರ ಬದಲಿಗೆ ಅದನ್ನ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಿಡೋದೇ ವಾಸಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ನೋಡಿದೆ.

ಆಗ ಎಡಗಡೆ ಇದ್ದ ಡೈರಿಯು “ಅಲ್ರಿ, ಹೀಗೆ ಒಂದು ಸಮೂಹದ ಮೇಲೆ ನಾವು ಏನಾದ್ರೂ ಹೇಳ್ಲಿ ಅದನ್ನ ಅವರವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಅಂತ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟು ಸುಮ್ನೆ ಕೈ ತೊಳಕೊಳಕ್ಕೆ ನೋಡ್ತೀರಲ್ಲಾ, ನಿಮಗೆ ಕೆಚ್ಚು ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಅನ್ನೋದು ಸ್ವಲ್ಪಾನೂ ಇಲ್ವೇ ಮತ್ತೆ?” ಎಂದು ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ರೆ ಮತ್ತೊಂದು “ಇದ್ದಿದ್ರೆ Appraisal ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಮಾನೇಜರ್ ಗೆ ಬಕೆಟ್ ಹಿಡಿಯೋ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಯಾಕೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು, ಬಿಡಯ್ಯಾ” ಅಂತ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿತು.

ನಾನು, “ಥೂ, ಇದೇನಪ್ಪಾ ಗ್ರಹಚಾರ” ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಶಪಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಬೇಜಾರಿಗೆ ಓದೋಣ ಅಂತ ಪುಸ್ತಕ ನೋಡಿದರೆ ಈ ಇಬ್ಬರ ಜೊತೆ ವಾದ ಮಾಡಿ ಮೈ ಮನಸ್ಸು ಕೆದರಿಕೊಳ್ಳೋ ಕಷ್ಟ ಯಾವನಿಗೆ ಬೇಕಿತ್ತು?

“ಅಲ್ರೋ, ನಮ್ಮನ್ನ ಕಂಡ್ರೆ ನಿಮಗ್ಯಾಕೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಹೊಟ್ಟೆ ಕಿಚ್ಚು? ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ಅವರುಗಳನ್ನು ನೋಡಿರಬಹುದಾದ ನೀವು ಪ್ರಪಂಚವನ್ನೇ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುವವರ ಹಾಗೆ ಆಡೋದು ಯಾಕೆ? ಊರು-ಮನೆ-ದೇಶ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಒದ್ದಾಡ್ತಿರೋರನ್ನ ಪೂರ್ತಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ಅವರನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳು ಅಂತೀರಲ್ಲಾ ಇದು ಯಾವ ನ್ಯಾಯ?” ಎಂದು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನ ಒಂದೇ ಉಸಿರಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ದಂಗುಬಡಿಸಿದೆ.

ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಸಿಟ್ಟೇ ಬಂದಿತು ಅಂತ ಕಾಣ್ಸುತ್ತೆ, “ನಿಮ್ಮದೆಲ್ಲ ಯಾವ ಮಹಾ ಕಷ್ಟ ಬನ್ನಿ ಸಾರ್, ಮೂರೊತ್ತು ಹರಟೆ ಹೊಡಿತಾ ಇರ್ತೀರಿ. ಮೂರು mail ನೋಡೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯೋಕೆ ಅಂತ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲೂ ಹರಟೆ ಹೊಡಿತೀರಿ. ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಯೂಟ್ಯೂಬ್ ಅಂತ ಮುಳುಗಿರ್ತೀರಿ. ಒಂದ್ ದಿನಾನಾದ್ರೂ ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡಿದ್ದೀರೇನು? ಇನ್ನು on-site ಬೇರೆ. ಓತ್ಲಾ ಹೊಡಿಯೋಕೆ ಡಾಲರ್ರೂ-ಪೌಂಡೂ-ಯೂರೋಗಳನ್ನ ಕೊಟ್ಟು ನಮ್ಮಲ್ಲಿರೋ ರುಪಾಯಿ ಎಣಿಸೋ ಜನಗಳನ್ನ ಕೊಂದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ. ಐ ಫೋನು,ಐ ಪ್ಯಾಡು, ಐ ಟ್ಯಾಬು ಅಂತ ಎಲ್ಲವೂ ‘ಐ’ಯೋಮಯ. ದುಡ್ಡಿನ ಬಾವಿ ತೋಡ್ತೀರೆನು?” ಎಂದು ನನಗೇ ತಿರುಮಂತ್ರ ಹಾಕಲು ನೋಡಿತು.

ನಾನು “ಐ.ಟಿ ಉದ್ಯೋಗಿ ಬಗ್ಗೆ ಬಹುತೇಕ ಜನರಿಗೆ ಇರೋದು ಇದೇ ತಪ್ಪು ಪರಿಕಲ್ಪನೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿರೋ ಪ್ರತಿ ವಸ್ತುವೂ ಖರೀದಿಯಾಗೋದು EMI ನಲ್ಲೇ ಸ್ವಾಮಿ. ಐಫೋನ್ನಿಂದ ಹಿಡಿದು 48 inch SONY LED TV ವರೆಗೂ ಎಲ್ಲಾ EMIಮಯ. ಬರೋ ಸಂಬಳ ಎಲ್ಲಾ ಅದಕ್ಕೆ ತೆತ್ತು ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಗೆ ದಿನ ಎಣಿಸ್ತಾ ಇರ್ತೀವಿ” ಅಂದು ಪೆಚ್ಚುಮೋರೆ ಹಾಕಿ ಸುಮ್ಮನಾದೆ.

“ಸ್ವಂತ ದುಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಕೊಳ್ಳೋ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದ ಮೇಲೆ ಸಾಲ ಮಾಡಿ ತಗೊಂಡು ಶೋಕಿ ಮಾಡೋ ತವಕ ಆದ್ರೂ ಏನು ಸ್ವಾಮಿ ?” ಎಂದು ಡೈರಿಯು ಸೊಪ್ಪು ಹಾಕಿತು.

“ಇನ್ನೇನು ಮಾಡೋದು. ಮೇಲೇರೋ ಆಸೆ, ಕೆಳಗಿಳಿಯಲು ಬಿಡದ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳೋ ತವಕ, ಬೇಗ ಸೆಟಲ್ ಆಗೋ ಆತುರ. ಇವೆಲ್ಲವ ಮೀರಿ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನಾವು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀವಿ ಅಂತ ನಂಬಿಕೆ ಬರಬೇಕು, ಅವರಿಗೆ ಸಾರ್ಥಕ ಅನಿಸಬೇಕು”  ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಸುಮ್ಮನಾದೆ.

“ಆದ್ರೂ ನೀವೆಲ್ಲ ಓದಿದ್ದಕ್ಕೂ ಮಾಡ್ತಾ ಇರೋ ಕೆಲ್ಸಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲ. ಮನಸಲ್ಲಿ ಏನೋ ಆಗ್ಬೇಕು ಅಂತ ಹೊರಟು ಈಗ ಬೇಗ ದುಡ್ಡು ಮಾಡೋ ನಿಟ್ಟಲ್ಲಿ passionನೇ ಮರೆತು ಅದೇನು ಜೀವನ ಮಾಡ್ತೀರೋ ಏನೋ, ನಾವೇ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಕೊನೆಯ ಪಕ್ಷ ನಾಲ್ಕು ಜನಕ್ಕೆ ಮನಸಿಗೆ ಮುದ ನೀಡೋ ಕೆಲಸನಾದ್ರೂ ಮಾಡ್ತಿದೀವಿ, ಸಾರಿ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿ, ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ತಡವಾಯ್ತು ’ ಎಂದು ಪುಸ್ತಕವೊಂದು ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿತು.

ನಾನಿದ್ದೋನು, “ಇನ್ನೊಬ್ರ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ಮಾತನಾಡಿ ಅದೇನು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಅಂತ ಸಾಯ್ತಿರೋ, ನಿಮಗೆ ಸಮಯದ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬೇರೆ ಕೇಡಿಗೆ” ಅಂತ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನದಿಂದ ಹೊರಬಂದೆ.

ಅದೇನೇ ಇರಲಿ ಈ ಐ.ಟಿ. ಯ ಎಡಬಿಡಂಗೆ ಜೀವನ ಒಂಥರ ಹಲವು ಜೀವನ ಪಾಠಗಳನ್ನ ಕಲ್ಸಿರೋದಂತು ನಿಜ. ಅದೇ ರೀತಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗೋ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡೋದಕ್ಕಿಂತ ಸಾಧನೆ ಬೇರೆ ಇನ್ನೇನಿದೆ, ಅಲ್ಲವೇ?!!

Posted in ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿ | Leave a comment

ವಾರ್ಷಿಕ ಪ್ರವಾಸ

ನಮ್ಮ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳ ನೆನಪಿನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ವಾರ್ಷಿಕ ಪ್ರವಾಸವೂ (Annual Trip)  ಒಂದು. ವರ್ಷದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಆ ಎರಡು ಮೂರು ದಿನಗಳಿಗೆ ವರ್ಷವಿಡೀ ಕಾದು ಹಣ್ಣಾದದ್ದು ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ. ಅಜ್ಜಿ ತಾತರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಮನೆಯವರನ್ನೆಲ್ಲ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಮಹಾ ಸಾಧನೆಯೇ ಸರಿ. ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಸಾಲದೇ ಗೆಳೆಯರ ಮನೆಯವರನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಸಿ ಅವರ ಅನಾವಶ್ಯಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಬೇರೆ, ಬೆನ್ನ ಮೇಲಿನ ಹೊರೆಯಂತೆ. ಕೊನೆಗೆ ಹೊರಡುವ ಹಿಂದಿನ ದಿನದ ತಯಾರಿ. ಅಮ್ಮ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಚಕ್ಕುಲಿ ರವೆ ಉಂಡೆಗಳು. ಅಜ್ಜಿ, ತಾತನ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ 50 ರೂಪಾಯಿಯ ಹಳೆಯ ನೋಟು. ಅಪ್ಪ ಗಣಪತಿ ಬೇಕರಿಯಿಂದ ತಂದ ರಾಶಿ ತಿಂಡಿಗಳು. ಇದರ ನಡುವೆ ಆ ರಾತ್ರಿಯು ನಿದ್ದೆಯೇ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ವಾರ್ಷಿಕ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆಂದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಲಕಾಡು, ಸೋಮನಾಥಪುರ,ಮೈಸೂರುಗಳಂಥ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿರುವ  ಹಲವಾರು ಜಾಗಗಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರವಾಸವೇನೋ ಸರಿ, ಆದರೆ ಮರಳಿ ಬಂದ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಟೀಚರ್, ನೋಡಿದ ಜಾಗಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಾಲಿನ ಪ್ರಬಂಧ ಬರೆಯಲು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ನಮಗೆ ತಲೆನೋವು ತರುತ್ತಿದ್ದ ವಿಷಯ. ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರತಿ ಜಾಗಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನೋಟ್ಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ನನಗಿನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ, ಎಂಟನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಾವು ಚಿತ್ರದುರ್ಗ – ಹಂಪೆಗೆ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಚಿತ್ರದುರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕೋಟೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಮತ್ತು ವಿಶಿಷ್ಟತೆಯನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಗೈಡ್ ಒಬ್ಬರನ್ನು ನೇಮಿಸಿದ್ದರು ನಮ್ಮ ಹೆಡ್ ಮಾಸ್ಟರ್. ಆತ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ವ್ಯಂಗ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಆತ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಬೈದು ಇತಿಹಾಸದ ಜೊತೆ ತತ್ವ ಪದಗಳನ್ನ ಭೋದಿಸಿದ್ದ. ಅದನ್ನ ನಾನು ನನ್ನ ನೋಟ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದೆ.ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಾನೊಮ್ಮೆ ಚಿತ್ರದುರ್ಗಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಇತ್ತಾಗ ಆ ಘಟನೆ ನೆನೆದು ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೇ ನಕ್ಕಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ವಿದೇಶೀಯರ ಜೊತೆ ನಮ್ಮ ಅರೆ ಬರೆ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ಕಿಚಾಯಿಸಿದ್ದು, ನಮ್ಮ ಪಿ.ಟಿ ಟೀಚರ್ ಕದ್ದು ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದಿದ್ದನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಡಿಟೆಕ್ಟಿವ್ಗಳಂತೆ ಕಂಡು ಹಿಡಿದದ್ದು.  ಚೇಷ್ಟೆಗಳು ಹತ್ತಾರು, ನೆನಪುಗಳು ಸಾವಿರಾರು!

ಇಂದು ನಾವು ಕೆಲಸ ಜಂಜಾಟಗಳ ನಡುವೆ ಸಾವಿರಾರು ರುಪಾಯಿ ಖರ್ಚಿಟ್ಟು , ವಿರಾಮದ ಸಲುವಾಗಿ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡಿ, ಒಂದಿಷ್ಟು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿ ಮತ್ತದೇ ವೇಳಾಪಟ್ಟಿಯ ಜೀವನ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಸೆಲ್ಪಿ, Instagram , ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಇವ್ಯಾವುಗಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ನಾವು ಮಾಡಿದ್ದ ಮುಗ್ಧ ಚೇಷ್ಟೆಗಳು ಅಚ್ಚೊತ್ತಿದ ನೆನಪುಗಳಾಗಿವೆಯೆಂದರೆ ಅದುವೇ ಬಾಲ್ಯದ ಚಮತ್ಕಾರ.

Posted in ಬಾಲ್ಯವೆನ್ನೋ ಮಾಯೆ | Leave a comment

ಕ್ಷಮೆ ಇರಲಿ !

“Sorry, ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸಿ.. “, ಇವು ನಾವು ಯಾರನ್ನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ತುಳಿದಾಗಲೋ, ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ತಪ್ಪಾದಾಗಲೋ, ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಬರುವ ಪದ ಪ್ರಯೋಗಗಳು. ಹೀಗೆ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ತಪ್ಪುಗಳಿಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳೋರು ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿ, ಅದರ ತೀವ್ರತೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಮಾನಸಿಕ ಘಾಸಿಯೆಂದು ಅರಿತಿದ್ದರೂ ಕ್ಷಮೆಯಾಚದೆ ಅವರ ನ್ಯೂನತೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯೋರು ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ.

“ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳೋ ಕನಿಷ್ಠ ನೈತಿಕತೆಯು ಅವನಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಆತ ಕ್ಷಮೆಗೆ ಅರ್ಹನೂ ಅಲ್ಲ” ಅನ್ನೋ ವಿಷಾದ ನುಡಿಗಳನ್ನ ನಾನು ಬಹಳ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಇರಲಿ, ಅವರು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳದಿದ್ದರೇನಂತೆ, ಸ್ವ-ಕ್ಷಮಾಗುಣ ನಮ್ಮದಾದರೆ ಹೇಗೆ.. ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಯಿಸಿದವರನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸೋದು ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡತನ ಅಂತ ನಾನೇನು ಹೇಳಲ್ಲ. ಇದು ನಮ್ಮ ಒಳಿತಿಗಾಗಿಯೇ ಅನ್ನೋ ಸ್ವಾರ್ಥ ಅಡಗಿದೆ. ಹೇಗಂತೀರಾ?..

ನೋಡಿ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲಿನ ನಮ್ಮ ದ್ವೇಷ ಅಸಮಾಧಾನಗಳು, ಆತನೇ ನಮ್ಮ ಹೆಗಲ್ಲನ್ನೇರಿ ಕುಳಿತಂತೆಯೇ ಸರಿ. ಅದು ಒಂಥರಾ ಅನವಶ್ಯಕ ಹೊರೆ ಅನಿಸೋದಿಲ್ವೇ? ಆತ ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಉತ್ಸಾಹ, ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ,ಮನೋಶಾಂತಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಸಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗೋದಿಲ್ಲವೇ?. ಹಾಗಾಗಿ ಆತನನ್ನು ನಾವೇ ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಕ್ರಮೇಣ ನಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಹೊರೆ ಇಳಿದು, ಹಗುರ ಮನಸ್ಸು ನಮ್ಮದಾಗುತ್ತೆ.

ಎಲ್ಲೋ ಓದಿದ ನೆನಪು- ಕ್ಷಮೆ ಅನ್ನೋದು ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವನ್ನು ತುಳಿದ ಕಾಲಿಗೆ ಅಂಟಿ ಹರಡುವ ಸುಗಂಧದಂತೆ. ಈಚೆಗೆ ನನಗನಿಸಿದಂತೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಯಿಸಿದವರ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುಲು ವ್ಯಯಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಘಳಿಗೆಯು, ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಅತಿ ಅಮೂಲ್ಯ ಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಕದ್ದಂತೆಯೇ.

So, forgive and move on, though they are not worth of it. ನನ್ನ ಕ್ಷಮಾ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ತೆರೆದು ಕ್ಷಮಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದಾಯಿತು, ನೀವೂ ಶುರು ಹಚ್ಕೊಳ್ಳಿ.

ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಕ್ಷಮೆ ಇರಲಿ !

Posted in Uncategorized | Leave a comment